“HAMBRIENTOS DE ATENCIÓN”: UNA SERIE DOCUMENTAL

MSF ha lanzado recientemente "Hambrientos de atención" (Starved for Attention, en inglés), una campaña multimedia global en la que se pone de relieve la crisis de la desnutrición infantil y cómo el aumento de las muertes y las enfermedades en niños pueden prevenirse con intervenciones nutricionales efectivas.

Se trata de siete documentales, con sus correspondientes fotogalerías, que realizan un completo repaso a los desafíos que la desnutrición plantea en África (Yibuti, Burkina Faso y República Democrática del Congo), Asia (India y Bangladesh) y América (México y Estados Unidos), las diferentes respuestas que esta emergencia está recibiendo por parte de gobiernos y organizaciones no gubernamentales y, por encima de todo, el impacto de la desnutrición en los
más vulnerables.

Este recorrido termina en Estados Unidos, el principal donante de ayudas alimentarias del mundo, y al mismo tiempo uno de los países que las utiliza en su propio territorio.

En la página web www.starvedforattention.org ya están disponibles los tres primeros documentales (Yibuti, Burkina Faso y Bangladesh) y cada lunes durante las cuatro próximas semanas se publicará un nuevo capítulo hasta completar los siete de la serie.

“Documentar la desnutrición ha sido uno de los desafíos más duros que hemos asumido en la agencia”, explica el fotógrafo y cofundador de VII Ron Haviv.

Junto a él, han colaborado en esta iniciativa algunos de los más prestigiosos fotógrafos de la actualidad -Marcus Bleasdale, Jessica Dimmock, Antonin Kratochvil, Franco Pagetti, Stephanie Sinclair y John Stanmeyer-, que han viajado a zonas rurales, regiones en guerra, bulliciosas capitales e incluso al interior de fábricas de harinas para mostrar una visión global de la crisis.

La campaña Starved for Attention pretende sensibilizar sobre la problemática de la desnutrición y aboga por una reforma de la ayuda alimentaria mundial y la movilización de los recursos necesarios para ampliar los programas de prevención y tratamiento de la desnutrición. Las personas que visiten la página web del proyecto pueden firmar la petición global llamada “Vencer a la desnutrición: es el momento de actuar”.

MSF PIDE AL G8 QUE SE REFORME EL SISTEMA DE LA AYUDA

Ante las inminentes cumbres del G8 y G20 en Canadá, Médicos Sin Fronteras (MSF) insta a los dirigentes de los países participantes a que cambien radicalmente su forma de afrontar la desnutrición, si quieren lograr mejoras en materia de salud materna e infantil en los países en desarrollo. La organización internacional médico humanitaria pide además que se creen nuevas fuentes de financiación sostenibles para combatir esta patología que hoy en día es fácilmente tratable y prevenible.

La desnutrición afecta a 195 millones de niños en todo el mundo y es la causa subyacente de al menos un tercio de los ocho millones de muertes anuales de niños menores de cinco años. Además, causa retraso en el crecimiento, deterioro cognitivo, y una mayor vulnerabilidad a otras enfermedades. La desnutrición es un problema que está estrechamente vinculado con la salud materna e infantil, ya que las madres desnutridas dan a luz niños con un peso muy bajo, perpetuando así un círculo vicioso. Muchas de las madres que viven en zonas de alta inseguridad alimentaria no tienen acceso a alimentos como la leche y los huevos, que son los que contienen proteínas de alta calidad y otros nutrientes esenciales necesarios para el organismo de los niños.

Sin embargo, en la actualidad, la mayor parte de la ayuda alimentaria internacional se compone de harinas de maíz y de soja que no proporcionan a los niños los nutrientes que necesitan.

"Alimentos que en la vida daríamos a nuestros hijos, se están enviando a modo de ayuda alimentaria para los más vulnerables del África subsahariana y Asia", asegura Aitor Zabalgoezkoa, director general de MSF. "Este doble rasero tiene que acabar. Como principales donantes de ayuda alimentaria del mundo, los países del G8 son los mejor situados para luchar
contra la desnutrición. Si los líderes mundiales que se reunirán en Muskoka y Toronto pretenden reducir de veras la mortalidad materna e infantil, es necesario que se comprometan a reformar elementos claves del sistema de ayuda alimentaria mundial. Sabemos qué es lo que funciona y
lo que los niños necesitan. Simplemente, hagamos que les llegue".

Para lograr una respuesta eficaz a la desnutrición harán además falta cuantiosos recursos financieros. El Banco Mundial estima que combatir la desnutrición en los países más afectados costaría unos 12.000 millones de dólares por año, pero en la época de austeridad económica mundial que estamos viviendo, la financiación de los donantes es insuficiente, volátil e impredecible. Hacen falta fuentes sostenibles de financiación a través demecanismos financieros innovadores, tales como el impuesto sobre las transacciones financieras que promueve actualmente la Unión Europea. Una parte de los fondos recaudados por estos medios se debería reservar para atender problemas de salud como la desnutrición, para financiar los tratamientos del VIH / SIDA o para desarrollar nuevos tratamientos para la tuberculosis.

"No deberían ser las organizaciones no gubernamentales quienes hagan frente a esa carga tan enorme en la lucha contra la desnutrición", explica Zabalgoezkoa. "Los Gobiernos donantes deben dar un paso adelante para llenar este vacío y comprometerse ayudar a los países más afectados para que sigan adelante con la puesta en marcha de programas de nutrición, tales como los que se han implementado con éxito en países como México, Tailandia y Brasil. Necesitamos
fuentes sostenibles de financiación, como por ejemplo la tasa sobre transacciones financieras que ha propuesto la UE, de la cual un apartado sería destinado a la salud mundial, en vez de las promesas de donación que vienen haciéndose en las sucesivas cumbres del G8”.

La reunión del G-8 que se celebrará estos días en Canadá coincide con el periodo del año, antes de la nueva cosecha, en el que las reservas de alimentos básicos se agotan en muchos países de la región del Sahel. La mayoría de estos países ya han comenzado a registrar crecientes tasas de desnutrición infantil, por lo que MSF ha lanzado programas nutricionales de emergencia y reforzado aquellos que ya existían previamente en Burkina Faso, Chad, Níger, Malí y Sudán.

En 2009, MSF trató a 208.000 niños con desnutrición aguda severa en sus programas. Una cifra que representa sólo el 1% de los 20 millones de niños afectados en el mundo, pero más del 15 por ciento de los 1.200.000 niños que recibieron tratamiento.

La organización médico humanitaria ha lanzado recientemente "Hambrientos de atención", una campaña multimedia global en la que se pone de relieve la crisis que representa la desnutrición infantil y cómo el aumento de las muertes y de las enfermedades en niños pueden prevenirse con intervenciones nutricionales efectivas: www.starvedforattention.org.

Máis de 70 organizacións de desenvolvemento europeas reflexionan en Santiago de Compostela sobre como mellorar a cooperación internacional

Durante os próximos días 28 e 29 de xuño celebrarase na capital galega un encontro que analizará a eficacia do traballo das organizacións da sociedade civil europea en materia de desenvolvemento.

No evento, reflexionarase sobre as propostas de desenvolvemento máis innovadoras dirixidas a mellorar a eficacia dos proxectos de cooperación para que contribúan realmente á erradicación da pobreza. Na situación de crise actual, que afecta e afectará moi notablemente á Cooperación ao Desenvolvemento, e coa recente aprobación en Galicia do II Plan Director de Cooperación; este encontro enmárcase nun delicado contexto no que as propostas para a mellora da eficacia e a incidencia e compromiso das organizacións da sociedade civil son dunha importancia indispensable.

Para acadar os obxectivos do evento, discutiranse estratexias relativas á coordinación entre as propias organizacións, á transparencia nas súas contas e, ademais, analizaranse as accións de mobilización e cambio social levadas a cabo nos países enriquecidos que buscan contribuír á promoción do desenvolvemento nos países empobrecidos.

Por outra banda, representantes de organizacións europeas explicarán o papel das ONGD en Europa á hora de influír nas políticas de axuda da UE e do seus Estados membro, unha liña de análise fundamental tendo en conta que a UE é actualmente o primeiro doador mundial de Axuda Oficial ao Desenvolvemento (AOD).

Sobre como acadar estes obxectivos do xeito máis eficaz posible debaterase os días 28 e 29 de xuño no Centro Social de Caixanova (Pl. Cervantes) no Foro sobre eficacia das organizacións da sociedade civil europea no Desenvolvemento. Un encontro organizado pola Coordinadora Galega de ONG para o Desenvolvemento (CGONGD) e a Coordinadora de ONG para el Desarrollo –España (CONGDE), coa colaboración da Confederación de ONG Europeas de Emerxencia e Desenvolvemento (CONCORD) e o Open Fórum para a Eficacia das OSC de Desenvolvemento.

O martes día 29 de xuño inaugurará a Consulta Europea ás 9:00 horas, Jesús Gamallo, Director Xeral de Relacións Exteriores e coa UE; Eduard Soler Cuyàs, membro da Xunta de Goberno de Concord; e Xosé María Torres Bouza, Presidente da Coordinadora Galega de ONGD.

O Fondo Galego celebrou en Lugo as VI Xornadas Anuais de Cooperación o vindeiro 25 de xuño

Co título ‘A cooperación galega perante a crise económica e os desastres naturais’ celebrouse recentemente na Deputación de Lugo as VI Xornadas Anuais de Cooperación promovidas polo Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade. Dende 2004, este evento vén sendo un espazo de encontro dos diferentes axentes do sector, tanto públicos como privados, para abordar problemáticas comúns. Tendo en conta o contexto presente, os debates desta edición xiraron arredor de tres temas de actualidade: o novo Plan Director da Cooperación Galega, o papel das iniciativas de sensibilización e educación para o desenvolvemento no marco da crise, e mais a axuda de emerxencia en Galicia, tendo en conta o terremoto no Haití.

A subdirectora xeral de Cooperación Exterior da Xunta de Galicia, Pilar Romero; a vicepresidenta terceira da Deputación de Lugo, María Xosé Vega, e mais o presidente do Fondo Galego, Alfredo Novoa, inauguraron as VI Xornadas Anuais de Cooperación.

A continuación desenvolvéronse as diferentes mesas redondas, con representantes dos distintos actores que concorren no sector. Responsables da administración autonómica, do ámbito universitario ou de organizacións non gobernamentais como Cruz Vermella, Amarante Setem, a Asociación Galega de Reporteiros Solidarios (Agareso) e a Coordinadora Galega de ONGDs participaron nas mesas canda membros do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade.

As administracións locais, provinciais e autonómica, ONGDs, universidades, entidades financeiras e empresas con programas de cooperación ou sindicatos foron algúns dos destinatarios destas xornadas, sen prexuízo de que poidan acudir outros axentes implicados e mesmo cidadáns interesados a título individual

A Asociación Papeles para Todos critica a regulación por estigmatizar aos inmigrantes

A Asociación Papeis e Dereitos para Todos criticou a regulación do uso de veos integrais --'burka' e 'niqab'-- en instalacións municipais e na rúa, ao considerar que estigmatiza e discrimina os inmigrantes.

Nun comunicado, a entidade afirmou "que "non" se pode defender a liberdade das mulleres mediante a prohibición", e apelou ao dereito das persoas a decidir de forma autónoma sobre a súa indumentaria e a súa identidade.

A asociación, que acusou de "xenófobas" as normativas ao respecto, lamentou tamén que non se analizasen as posibles consecuencias da regulación na vida das mulleres que levan veos integrais.

Mensaxeiros pola Paz organiza unha pegada de lazos solidarios en favor dos nenos víctimas das guerras

A ONG Mensaxeiros pola Paz organizará hoxe mércores 23 unha pegada de lazos solidarios en favor dos nenos vítimas das guerras e na que estarán presentes diversas personalidades acompañadas por Amaya Morera, autora da novela 'Lazos e gravatas'.

A pegada de lazos terá lugar ás 12 horas na Praza da Independencia. A organización invita a todos os nenos madrileños a que acudan a decorar a fachada da Porta de Alcalá con máis de 500 lazos solidarios para testemuñar o seu apoio a outros menores que sofren as consecuencias de conflitos armados.

O corazón de Madrid será o lugar elixido para un acto solidario co que se quere recordar que o 65 por cento dos damnificados directos de calquera contenda bélica son menores.

Ademais das feridas ou lesións sufridas en ataques e bombardeos, moitos nenos nacen con malformacións e enfermidades conxénitas en zonas onde se produciron guerras. Igualmente, os nenos son os máis prexudicados polo colapso ou a destrución do sistema sanitario, educativo e asistencial en países en guerra e polas carencias de alimentación, auga potable, ou doutro tipo de servizos que se padecen en situacións bélicas e post-bélicas.

AI exixe que Israel poña fin á demolición de vivendas palestinas

Amnistía Internacional pediu as autoridades israelís que poñan fin ás demolicións de vivendas, como consecuencia das cales millares de palestinos viven cada día co temor de que os desaloxen dos seus fogares.

Un novo informe, titulado As casas? Todo menos seguras: Demolicións israelís de vivendas palestinas, revela ata que punto as forzas israelís están a destruír vivendas e outras estruturas nos Territorios Palestinos Ocupados coa escusa de que se construíron ilegalmente.

Segundo a ONU, máis de 600 palestinos -máis da metade deles nenos e nenas- perderon o seu fogar en 2009, tras demoler as forzas israelís case 300 edificios.

"As restricións a que está suxeita a poboación palestina que vive baixo ocupación israelí limitan de xeito tan estrito o que pode construír e onde que violan o seu dereito a unha vivenda axeitada", manifestou Philip Luther, director adxunto do Programa de Amnistía Internacional para Oriente Medio e o Norte de África.

"As autoridades israelís están a empurrar os palestinos a unha situación imposible: fagan o que fagan, están expostos a perder o seu fogar. "

"Israel denega case sempre o permiso para construír, inclúo tras longos e custosos procesos burocráticos e xudiciais, polo que a maioría das persoas non teñen máis opción que construír sen autorización oficial, aínda que, ao facelo, saben que é posible que os bulldozers israelís non tarden en derrubar os edificios. "

Polo xeral, as demolicións lévanse a cabo sen avisar previamente da data e sen dar a oportunidade aos palestinos de salvar os seus bens nin buscar outro lugar onde refuxiarse. Calcúlase que hai 4.800 ordes de demolición pendentes.

En virtude da lexislación israelí, as familias desaloxadas non teñen dereito a outra vivenda nin a unha indemnización, polo que, se non fose polos seus familiares e amigos e as organizacións benéficas, moitas se quedarían sen fogar e sumidas na miseria.

Aínda que se adoitan destruír en particular vivendas, as autoridades israelís ditaron tamén ordes de demolición contra escolas palestinas, centros médicos, estradas, cisternas de auga, torres de alta tensión, chozas e alpendres para animais.
As familias da viliña palestina de Jirbet Tana, no val do Jordán, tiveron que reconstruír dúas veces as súas casas en cinco anos.

En 2005, as autoridades israelís demoleron a escola, así como varias vivendas, chozas para animais e cisternas de auga.

Os habitantes do pobo reconstruíron as casas, pero o 10 de xaneiro de 2010, regresaron as forzas israelís e demoleron as vivendas dun centenar de persoas, deixando sen fogar 34 nenas e nenas: Tamén destruíron a escola por segunda vez, así como 12 currais para as cabras e as ovellas, principal fonte de ingresos do pobo.

Raeda Nasasreh, de 24 anos e con dous fillos, contou a Amnistía Internacional: "Os jeeps do exército chegaron ás seis da mañá; a xente viunos no val e comezou a sacar as súas cousas das casas. Non nos deu tempo a rematar de muxir as ovellas. Demolérono todo. Ás nove e media xa remataran".

En outubro de 2009, as forzas israelís destruíron a vivenda de Rida Nimr e o seu esposo, Nimr Ali Nimr, no barrio palestino de Yabal ao Mukabbir. Perderon o seu fogar tres xeracións da familia, incluídos cinco nenos.

"Os nenos estaban aínda durmindo, cando chegaron uns 30 axentes de policía e das forzas especiais, acompañados de tres bulldozers conducidos por contratistas civís -explicou Rida-. A policía acordoou axiña a zona. O equipo de demolición non sacou máis que uns cantos mobles da casa antes de derrubala e non nos deixou sacar nada, salvo, tras suplicarllo, un ordenador portátil da nosa filla Amal, que o necesita para os seus estudos universitarios,".

Amnistía Internacional pediu as autoridades israelís que poñan fin de inmediato ás demolicións de vivendas nos Territorios Palestinos Ocupados, incluída Xerusalén Oriental.

Deben transferir a competencia respecto das políticas e normativas de urbanización e construción ás comunidades locais palestinas.

Así mesmo, as autoridades israelís deben deter a construción e ampliación de asentamentos israelís nos Territorios Palestinos Ocupado como primeira medida para sacar destes a poboación civil israelí que vive en tales asentamentos.

"As ordes de demolición e desaloxo non só destrúen os fogares das persoas, senón que tamén déixanlles sen os seus bens e sen esperanzas dun futuro seguro", manifestou Philip Luther.

Silvio Rodríguez emite un comunicado a favor do fin do bloqueo a Cuba

Silvio Rodríguez Domínguez, trovador cubano, enviou este comunicado en relación ao fin do bloqueo a Cuba:

"Un grupo de artistas y escritores españoles ha lanzado una plataforma para democratizar a Cuba. Y cuando un cubano opina diferente, decretan que sus argumentos son cortinas de humo de la dictadura que padece y lo comparan con los franquistas. Pero los dioses parecen haberles castigado. Porque, precisamente por haberse atrevido a investigar los crímenes del franquismo, el Consejo General del Poder Judicial acaba de suspender al juez Baltasar Garzón de la Audiencia Nacional de España. Esta sentencia es un golpe durísimo a una democracia desde la que se pretende juzgar o mandar a juzgar los supuestos defectos ajenos, pero ojo con quien toque a los propios.

El veto a Garzón, considerado un héroe, ocurre en el mismo país que hace pocos años dio al mundo una verdadera lección de democracia, al votar contra el partido gobernante que los metió en una guerra injusta, haciendo oídos sordos a enormes manifestaciones populares. Personalmente no me explico cómo estas personalidades han llegado a la conclusión de que la política hacia Cuba debe ser la del aislamiento y el bloqueo. Es como si desconocieran que hace medio siglo esa misma política no ha logrado mover ni un milímetro la determinación de la mayoría de los cubanos.

Por otra parte, los cubanos también queremos cambios, pero consensuados por nosotros. Esas transformaciones ocurrirán más temprano o más tarde y la única política capaz de acelerarlas es el fin del bloqueo. Todo lo que se nos haga con asedio y presiones no podremos considerarlo a nuestro favor, sino como un insulto a nuestra autodeterminación, una injerencia inadmisible en nuestras vidas. Tantas agresiones y amenazas nos han enseñado que la supervivencia pasa por una sociedad orgánica, íntegra, indivisible. Así hemos salido airosos de embates artificiales y naturales. Pero sabemos que somos el resultado de un apremio, por vivir acosados.

No creemos en un gobierno centralizado para siempre. Más bien solemos verlo como un concepto de emergencia, un mal necesario que el camino de la emancipación nacional nos ha impuesto para sobrevivir. El fin del bloqueo nos despejará profundamente, creando condiciones para que avancemos también en el concepto democrático. Subrayo que no quiero decir que sólo sin el bloqueo seremos más democráticos, sino que estoy seguro de que así lo conseguiremos más pronto.

La flamante plataforma propone aislar aún más a Cuba y agravar nuestra ya precaria economía. Pretende convencer al mundo de que la asfixia resolverá nuestros problemas. Su hipotético éxito significaría mucho más sufrimiento para nuestro pueblo, que lleva medio siglo enfrentando todo tipo de dificultades. Nuestra larga experiencia en “propuestas” foráneas nos dice que esta acción no es más que un nuevo artilugio para obligarnos a hacer lo que otros consideran que debemos hacer. Partiendo de que se trata de personas bien intencionadas, no sé cómo no entienden la ofensa de pretender que nos volvamos como ellos, con las reservas que despiertan esas democracias de banqueros ladrones y ejércitos ocupantes. Para colmo, cuando respondemos que no estamos de acuerdo, pretenden negarnos el derecho a que se nos escuche, porque todo lo que no razone como ellos -dicen- viene contaminado de dictadura.

Capitaneados por un gran escritor peruano con un largo historial reaccionario, ciertos intelectuales españoles han decidido gastar más horas elucubrando cómo hacernos daño que investigando hasta qué punto viven en una democracia. Algunos parecen más preocupados por Orlando Zapata -un hombre que tuvo el valor de escoger su propia muerte y enfrentarla-, que de los más de cien mil españoles asesinados en la era de Franco. Es triste ver lo poco que les interesa profundizar en la realidad cubana, cuando sus conclusiones son las mismas que las de los peores enemigos de nuestra dignidad. Por eso acabo admitiendo que esta página efectivamente es una cortina, no de humo pero sí de albahaca, contra la fetidez de su pretendida salvación.

Silvio Rodríguez Domínguez,
La Habana, 15 de mayo, 2010. "

Las ONG recibirán este año 15 millones de euros más a pesar de la crisis

El Ministerio de Sanidad y Política Social ha publicado la convocatoria 2010 de subvenciones a ONG con cargo al IRPF, por la que repartirá 205,5 millones de euros, lo que supone un 7’69% más que en la convocatoria de 2009, casi 15 millones de euros más.

El resto, hasta llegar a algo más de 264,4 millones de euros será asumido por otras entidades y ministerios (Cooperación y Desarrollo, Exteriores, Medio Ambiente...) en los que también hay ONG que tienen programas de ayuda.

El total del dinero recaudado procede de la asignación tributaria del IRPF del año 2008 (ejercicio que se tiene en cuenta para la convocatoria de subvenciones de 2010).

Ésta es la segunda convocatoria en la que se reparte el 0’7% del IRPF de las personas que marcaron la casilla "para otros fines sociales". En la convocatoria de 2009 se pasó del 0’52% al 0’7%.

Ámbitos de actuación
Según estimaciones del Ministerio de Sanidad y Política Social, sólo en los ámbitos de sanidad y servicios sociales, estas subvenciones generarán 6.387 empleos directos, indirectos e inducidos y 24.010 personas voluntarias.

Esta institución destinará el dinero a programas que desarrollen organizaciones no gubernamentales en el ámbito de la familia, la infancia, mujeres y jóvenes, afectados por VIH-sida, personas mayores, personas con discapacidad, con problemas de drogodependencia, grupos minoritarios y que promocionen el voluntariado.

En la convocatoria de este año se incorporan nuevos programas susceptibles de recibir subvención, como infancia y familia, buenas prácticas para mejorar servicios residenciales para menores, apoyo a los cuidadores de personas mayores, necesidades específicas de enfermos mentales y pisos de apoyo para familias desplazadas por motivos médicos.

Ampliaciones de las ayudas

También se prestará especial atención a drogodependientes, migrantes y programas que promuevan la igualdad de trato, así como a la reagrupación de personas.

Tienen prioridad los programas que tiendan a complementar las políticas públicas de las distintas administraciones y que estén vinculados a las líneas estratégicas y a el programa.

En la convocatoria de 2009 fueron subvencionados 1.013 programas, realizados por 378 entidades, por un importe total de 190.782.795 euros. Cuando concluyan los programas financiados habrán atendido a más de 7’5 millones de usuarios.

A pesar de que o traballo infantil diminuíu un 3% dende 2004, entre os 15 e

Os avances para erradicar o traballo infantil no mundo sufriron unha importante desaceleración nos últimos catro anos. O traballo infantil diminuíu, pero só un 3%, un ritmo que pon en risco o obxectivo de eliminar as peores formas de traballo infantil para 2016. En Asia, aínda aproximadamente 114 millóns de nenos teñen que traballar antes de tempo; e en África Subsahariana, lonxe de reducirse, o traballo infantil aumentou, e un de cada catro menores traballa.

Para Intervida o segundo dos Obxectivos do Milenio, conseguir a educación primaria universal, é prioritario para combater o traballo infantil e dar unha oportunidade de futuro á infancia; así como establecer unhas políticas que melloren a economía das familias, para que poidan subsistir sen mandar os seus fillos a traballar.

Nel salvador, Nicaragua e Bangla Desh, a organización leva a cabo proxectos que fomentan o acceso á educación primaria; contribúen a reducir o abandono e absentismo escolar; e sensibilizan os pais sobre a importancia de levar os seus fillos á escola; e que lles axudan a formarse para mellorar o seu
situación laboral e a súa economía familiar. Ata o momento, aproximadamente 600 nenos
salvadoreños deixaron de acompañar os seus pais na recolección da cana de azucre, e comezaron a asistir á escola polas mañás e a clases de reforzo polas tardes; máis de 400 nenos e nenas nicaraguanas acoden ás clases de apoio que Intervida imparte en escolas de Jinotega e Managua; e máis de 500 nenos bangladesíes estudan despois da súa xornada laboral nos 5 centros abertos por Intervida en varios slums (barrios) de Dhaka.

Os compromisos adquiridos hai dúas décadas, nos convenios 182, sobre as peores formas de traballo infantil, e 183, sobre a idade mínima, non deben sacrificarse en favor das novas prioridades derivadas da crise económica. Urxe a ratificación destes convenios universalmente, así como a implantación de políticas que garantan un traballo decente e educación para todos, co fin de retomar o ritmo na erradicación do traballo infantil.

Intervida é unha ONG internacional de cooperación ao desenvolvemento e sensibilización social que actúa localmente coas comunidades para promover o cambio social sostible a través da mellora das condicións de vida das poboacións vulnerables, en especial da infancia, e incidindo nas causas da pobreza e as desigualdades.

Amnistía Internacional alerta das violacións de dereitos humanos producidas durante os preparativos da Copa Mundial

Amnistía Internacional presenta a mellor defensa da historia: un equipo de once defensores e defensoras de dereitos humanos que teñen que dicir moito con motivo da Copa Mundial de Fútbol 2010 que se inaugura hoxe en Sudáfrica.

A difererencia dos xogadores de fútbol, os defensores e defensoras de dereitos humanos xóganse a vida e viven baixo ameaza por facer o seu traballo, a miúdo no anonimaro, lonxe dos focos de atención. Pero como eles, sempre se ofrecen ao compañeiro, súan a camiseta e representan un gran colectivo. Ademais, senten unha gran paixón polo que fan. O noso equipo de defensores enfróntase con todas as súas forzas aos seus rivais: aqueles que violan os dereitos humanos.

Os líderes da comunidade internacional xeralmente pásanse a pelota sen rematar cando se trata de dar prioridade aos dereitos humanos. Por iso, Amnistía Internacional presenta un equipo que pretende situar os dereitos humanos en primeiro plano da axenda internacional e no que ti podes ser o xogador número 12 asinando a ciberacción en www.actuaconamnistia.org

A través desta ciberacción podes pedilo ao Goberno español que faga que as Directrices da Unión Europea (UE) sobre Defensores de Dereitos Humanos sexan unha das bases sobre as que se constrúa a nova política exterior da UE.

Estes son os 11 defensores de dereitos humanos que forman a aliñación titular de Amnistía Internacional para disputar o Mundial de Fútbol de Sudáfrica:

1.Joel Nana, África, defensor dos dereitos das minorías sexuais, que sofren violencia e discriminación a causa da súa orientación sexual

2.Wilter Nyabate, Kenya, loita para dar a coñecer as intolerables condicións nas que vive a súa comunidade nun asentamento precario de Nairobi.

3.P -anónimo-, Sudáfrica, activista comunitaria que traballa con mulleres, nenos e nenas nunha zona rural empobrecida con alta incidencia de infeccións por VIH.

4.Padre Alejandro Solalinde, México, sacerdote católico que dedica a súa vida a ofrecer un lugar seguro ás persoas emigrantes que viaxan ata Estados Unidos.

5.Claudia Lema, Perú, traballa para que diminúa o número de mulleres que morren innecesariamente durante o parto en comunidades indíxenas de Perú.

6.Dhondup Wangchen, China, leva detido baixo custodia policial dende 2008. Está en prisión por filmar un documental no que destacan as opinións de tibetanos sobre os dereitos humanos.

7.Amina Janjua, Paquistán. Cre que o seu marido está recluído baixo custodia do goberno dende a súa desaparición en 2005. Dende entón eleva peticións ao goberno para que revele o paradoiro dos centos de desaparecidos no país.

8.Mukhmed Gazdiev, Rusia. O seu fillo foi secuestrado por homes armados na república rusa de Ingusetia en 2007. Pensa que está en mans do goberno. Dende entón, búscao incansablemente e fai campaña para concienciar sobre a presunta participación de forzas de seguridade nas desaparicións.

9.Nataa Kandic, Serbia, traballa contra a impunidade polos crimes de guerra cometidos pola policía, as fueza armadas e as forzas paramilitares serbias durante as guerras desencadeadas tras o desmembramento da ex Iugoslavia na década de 1990.

10.Shadi Sadr, Irán, avogada que conseguiu a anulación de varias condenas a morte impostas a mulleres. Ademais, é xornalista e activista dos dereitos das mulleres.

11.Haj Sami Sadeq, Palestina, activista que traballa na construción de estruturas comunitarias na Cisxordania Ocupada.

Violacións de dereitos humanos durante os preparativos da Copa Mundial
Durante as semanas previas á Copa Mundial, Amnistía Internacional alertou do incremento de violacións de dereitos humanos en Sudáfrica. Intensificouse o acoso policial aos vendedores ambulantes, persoas sen fogar sudafricanas e persoas refuxiadas e emigrantes que viven en albergues ou outro tipo de aloxamento en áreas urbanas moi poboadas: rexistros policiais, detencións arbitrarias, malos tratos e extorsión, destrución de vivendas informais...

Ademais, nos cinco primeiros meses de 2010 rexistráronse polo menos 11 incidentes en cinco provincias que poden considerarse violencia xenófoba porque incluíron ataques violentos e saqueo de comercios, especialmente de cidadáns somalís e etíopes.

As forzas de seguridade elaboraron plans para garantir a protección dos estadios de fútbol e outras áreas onde se espera que se congreguen os afeccionados e visitantes, e isto suscita motivos de preocupación. En primeiro lugar, que os enormes recursos que tiveron que despregarse para a Copa Mundial, na súa maioría como parte dos requisitos fixados pola FIFA, terán consecuencias para a seguridade dos sudafricanos, especialmente para os que viven nos barrios máis pobres onde a actuación policial efectiva e a prevención do delito xa constitúen retos importantes.

As persoas refuxiadas e emigrantes, que na actualidade non gozan dunha protección policial axeitada contra os ataques xenófobos, poden ser aínda máis vulnerables.

En segundo lugar, a prioridade outorgada á protección dos visitantes pode levar a policía a facer un uso indebido de forza letal contra presuntos delincuentes dunha forma contraria ás normas internacionais de dereitos humanos. Os plans de emerxencia da policía en relación co "extremismo nacional" e as "protestas" non deberían resultar no uso de forza excesiva ou na violación do dereito dos manifestantes a reunirse pacificamente.

Exixen a FIFA que tome accións para limpar de inxustizas a industria dos balóns de fútbol

Mentres a emoción e o frenesí van en aumento segundo se achega a vindeira Copa Mundial da FIFA en Sudáfrica, hai unha parte do Mundial de Fútbol que moi probablemente non será transmitida pola televisión: a violación dos dereitos laborais das persoas que traballan na industria dos balóns de fútbol. Despois de que este luns 7 de xuño se publicase o informe “Missed the Goal for Workers: the Reality of Soccer Ball Stitchers”, no que o Foro Internacional dos Dereitos Laborais (ILRF, polas súas siglas en inglés) aborda esta situación, a Campaña Roupa Limpa (CRL) está a facer un chamamento á FIFA para que tome accións para limpar esta industria de inxustizas.

O informe revela que os traballadores e as traballadoras que cosen balóns de fútbol en Paquistán, India, China e Tailandia continúan sendo vítimas de violacións alarmantes dos seus dereitos laborais. A investigación atopou que o traballo infantil segue existindo na industria de Paquistán e, tamén, en India e China.

Trece anos despois de que a industria dos balóns de fútbol asinase o "Acordo de Atlanta", mediante o cal se comprometeron a limpar este sector industrial, foron presentados informes periódicos sobre violacións dos dereitos humanos na produción de balóns de fútbol aos actores principais desta industria, incluíndo ás marcas globais e a FIFA .

"É sorprendente como despois de todos estes anos os baixos salarios e outras violacións dos dereitos laborais seguen sendo a norma e non a excepción nesta industria", comentou Ineke Zeldenrust, da Campaña Roupa Limpa (CRL) Internacional. "Ao mesmo tempo que as e os fans de todo o mundo emociónanse pola chegada do Mundial, o público espera que a FIFA e a industria dos balóns de fútbol cumpran coas súas promesas."

Outros problemas destacados no informe presentado o 7 de xuño pasado son a discriminación de xénero contra as traballadoras a domicilio - que son as que menor salario reciben e enfróntanse á ameaza constante de perder os seus postos de traballo por embarazos-, a excesiva xornada laboral -como nunha fábrica chinesa, onde se comprobou que as persoas traballadoras soportan xornadas de até 21 horas ao día, sen un día libre durante un mes enteiro-, e a falta de auga potable adecuada ou de centros de asistencia médica, e mesmo de baños, como se viu nalgúns centros de costura de India.

Aprobada por unanimidade a moción de compra pública responsábel no concello de Ferrol

O Concello de Ferrol aprobou por unanimidade onte, 9 de Xuño, a moción de compra pública responsábel apresentada por Amarante e Verdegaia. A mesma moción xa fora aprobada en Ribadeo, Teo e Boiro. Ferrol é a primeira das grandes cidades galegas en asumir esta proposta levada aos principais municipios de Galiza nunha campaña conxunta das organizacions Amarante e Verdegaia.

O Pleno do Concello de Ferrol celebrado no serán de onte, 9 de Xuño, aprobou co voto favorábel de todos os grupos municipais a moción de compra pública responsábel apresentada polas asociacións Amarante e Verdegaia no contexto dunha campaña conxunta destas dúas entidades de ámbito galego iniciada en Maio de 2009. Ferrol convértese así na primeira grande cidade galega que se compromete coa compra pública responsábel, aínda que non é o primeiro Concello galego en o facer, Ribadeo (Outubro de 2009) e Boiro (Xaneiro de 2010) tamén aprobaron a moción.

Entre o 16 e o 18% do PIB da UE é gasto público, un uso do diñeiro da cidadanía que debe ser ben administrado e que non é social e ambientalmente neutral. A compra pública pode ser unha ferramenta de transformación social moi importante. A compra pública responsábel supón mercar e contratar só o necesario e facelo ademais seguindo criterios éticos, sociais e ambientais: respeito das convencións da OIT, os direitos humanos e laborais e os principios do comercio xusto, priorización da economía social e procura da máxima sustentabilidade ambiental. Deste modo, as Administracións Públicas poden virar unha importante fonte de xeradora de sustentabilidade ambiental, xustiza social e desenvolvimento local.

Ao aprobar esta moción, o Concello de Ferrol comprométese a integrar os principios da Compra Pública Responsábel nas súas compras e contratacións e, para isto, formar ao persoal administrativo encarregado destes labores e participar na futura Rede Galega de Compra Pública Responsábel.

A vida dos migrantes e refuxiados en Suráfrica

Darryl Evans, Suráfrica.- A realidade é sombría para as miles de persoas que se viron obrigadas e emigrar e os refuxiados que chegan a Suráfrica e que viven nas marxes da sociedade.

En xuño de 2009, Médicos Sin Fronteras (MSF) publicou un informe, "Sen Refugio, Acceso Denegado", que esbozaba os graves riscos que debían asumir os cimbabueses para cruzar a fronteira, as perigosas condicións nas que vivían unha vez alcanzada Suráfrica e a súa falta de acceso á atención sanitaria. Transcorrido case un ano, a súa situación segue sendo desesperada: por un lado, seguen sen non poder acceder a unha atención médica axeitada e seguen sen dispoñer de refuxio. Por outro lado, continúan enfrontándose día tras día a multitude de problemas debidos á falta de seguridade, entre os que se contan todo tipo de agresións, ataques xenófobos e un permanente acoso policial. Ademais, resúltalles dificilísimo, cando non imposible, obter un status legal formal que lles permita permanecer no país. Ao cruzar a fronteira, os emigrantes son axexados por bandas. E cando logran chegar a algunha cidade, moitos viven durante tempo en deplorables condicións de vida, especialmente os que tratan de refuxiarse en edificios abandonados de Johannesburgo.

Algúns sudafricanos especialmente vulnerables tamén teñen que afrontar unha situación similar que as dos emigrantes.

Dende 2007, MSF leva a cabo dous proxectos en Suráfrica encamiñados a responder ás necesidades sanitarias das persoas que se viron obrigadas e emigrar e os refuxiados.

As clínicas de MSF en Musina, cidade próxima á fronteira con Zimbabwe, ofrecen atención primaria, apoio psicolóxico e derivacións a hospitais e centros especializados para doenzas crónicas como o VIH/Sida e a tuberculose. O persoal de Musina despraza así mesmo clínicas móbiles ás granxas próximas, xa que alí traballan moitos emigrantes especialmente vulnerables.

O presente documento céntrase na perigosa viaxe que levan a cabo as numerosas persoas que cruzan a fronteira con Suráfrica, nas deplorables condicións de vida que deben afrontar os emigrantes unha vez alí, e no que MSF considera que segue sendo unha moi precaria situación sanitaria. Como organización médica, MSF expresa unha vez máis a súa grave preocupación pola saúde e a vida de miles de persoas que se ven obrigadas a emigrar coa única intención de sobrevivir ou encontrar refuxio.

A organización médica humanitaria apunta que se debe dar a coñecer o alto risco de sufrir unha agresión sexual que corren aquelas persoas provenientes de Zimbabwe, e estima necesario que a estas persoas se lles conceda un status formal que lles permita entrar de xeito legal no país, xa que esta sería un xeito de evitar que se vexan forzadas a cruzar de xeito irregular e reduciría o risco de exposición a esta violencia extrema.

MSF pide que se garanta o acceso a refuxio e á atención primaria para as persoas que se viron obrigadas e emigrar, os refuxiados e os sudafricanos en situación de vulnerabilidade, así como para os que viven nalgúns refuxios perigosos de Johannesburgo.

MUSINA: FUXIR DE PENURIAS PARA INTERNARSE NA INSEGURIDADE E O
LIMBO LEGAL

A pesar da proclamación do Goberno de Unidade Nacional de Zimbabwe en febreiro de 2009, a xente do país aínda vive nun estado de crise humanitaria e segue fuxindo a diario a través da fronteira con Suráfrica. Por termo medio, 300 persoas, no seu maior parte cimbabueses, solicitan asilo cada día na Oficina de Recepción de Refuxiados do Departamento do Interior en Musina.

Entre elas hai moitos menores non acompañados, que son especialmente vulnerables e que teñen necesidades específicas en materia tanto de saúde coma de seguridade. A maior parte dos nenos cruzan a fronteira sós, ben porque os seus pais os envían a Suráfrica coa intención de que gañen algo de diñeiro, ou para que se reúnan con familiares residentes en Suráfrica. Outros moitos van en busca de poder seguir unha educación.

Chegar a Suráfrica é unha auténtica carreira de obstáculos para todo o que intente cruzar a fronteira dende Zimbabwe. Conseguir un pasaporte custa 150 USD (dólares americanos), prezo prohibitivo para a maioría das persoas que non teñen traballo.

Logo, hai que atravesar irregularmente o río Limpopo e a maleza, expoñéndose a caer vítima dos criminais violentos que axexan ambos os dous lados da fronteira.

O certo é que hai un ano, o Departamento do Interior prometeu crear unha exención especial para facilitar o proceso aos emigrantes que cruzasen a fronteira, pero esta norma nunca se chegou a implementar.

En Musina, os recén chegados poden levar a cabo nun só día un proceso para solicitar asilo en Suráfrica. Isto permítelles desprazarse logo a outras zonas do país, antes de asistir a unha entrevista na que se determinará se se lles concede ou non o status de refuxiado. Algúns tratan de encontrar emprego temporal nalgunha das granxas próximas Pacientes na clínica de Musina.

Constitúese a ponencia conxunta no Parlamento Galego para a elaboración dun Anteproxecto de Cultura de Paz

Hoxe,luns, ás 18:00 horas, quedará constituída oficialmente a Ponencia Conxunta no Parlamento Galego, cos representantes nomeados polos tres grupos parlamentarios, para iniciar o procedemento de elaboración do Anteproxecto de Lei de Fomento da Cultura da Paz de Galicia, unha iniciativa promovida, hai case que dous anos, polo Seminario Galego de Educación para a Paz e a Fundación Cultura de Paz sobre os precedentes da Lei Catalana de 2003 e a española de 2005.

O borrador anexo, aceptado polos tres grupos parlamentarios como documento base, foi elaborado polo Seminario Galego de Educación para a Paz, e contempla un Preámbulo explicativo e xustificativo do proxecto e do concepto de Cultura de Paz xunto con 9 artigos nos que se abordan os seguintes aspectos:o obxecto da lei, o ámbito de aplicación, actuacións no ámbito dos dereitos humanos, na convivencia democrática, no ensino e na cooperación, nos medios de comunicación social, no desarmamento global, iniciativas de promoción da paz, así como a creación dun Instituto Internacional pola Paz.

Para o Seminario Galego de Educación para a Paz e para a Fundación Cultura de Paz, que preside D. Federico Mayor Zaragoza, é unha enorme satisfacción que, neste ano no que se cumpre o XXV Aniversario do Seminario, se materialice un obxectivo moi buscado, a creación de estruturas de participación específica en materia de paz e a consolidación de medidas concretas de apoio á cultura de paz de carácter anual, con orzamentos precisos, aprobados en sede parlamentaria.

Esta iniciativa únese á recente creación da Cátedra UNESCO de Cultura de Paz e Dereitos Humanos na USC, a organización e celebración do Foro 2010, xunto coa ´posta en marcha do Lar da Paz de Herbón en Padrón, outros tres proxectos estrela deseñados no Plan Estratéxico do Seminario Galego de Educación para a Paz como mellor conmemoración do seu XXV Aniversario.

Médicos sen fronteiras alerta sobre os persistentes perigos aos que se enfrontan os emigrantes e refuxiados en Suráfrica

A organización médico-humanitaria Médicos Sin fronteiras (MSF) expresa a súa grave preocupación polos riscos que corren a saúde e a vida de miles de emigrante e refuxiada á súa entrada e durante a súa estanza en Suráfrica. Miles de persoas vulnerables seguen sufrindo diversos tipos de violencia, vense obrigadas a vivir en condicións deplorables, sofren acoso policial e ataques xenófobos e carecen de acceso á atención sanitaria máis esencial.

Na rexión de Musina, MSF foi testemuña dende comezos de 2010 dun importante número de ataques, roubos e violacións perpetradas por bandas violentas a ambos os dous lados da fronteira. O risco de sufrir agresións sexuais é verdadeiramente alto e unha mostra diso é que MSF tratou 120 superviventes deste tipo de violencia nos primeiros cinco meses do ano.

En Johannesburgo, onde MSF atende unha media de 2.300 consultas mensuais, os seus pacientes seguen enfrontándose ao grave risco que formulan o amoreamento ao que se ven sometidos e as condicións de insalubridade nas que teñen que vivir.

Ao redor de 2.000 persoas séguense aloxando na Igrexa Metodista Central e uns 30.000 máis poñen en risco a súa saúde e a súa seguridade en edificios abandonados que a miúdo carecen de auga, luz ou dos servizos sanitarios máis básicos.

Polo menos catro veces en sete meses, miles de habitantes destes edificios foron expulsados á rúa por compañías de seguridade privadas cuxos empregados non dubidan en empregar paus e balas de goma ante a pasividade da policía. Estas persoas quedan na rúa, non se lles permite recoller as súas pertenzas e non teñen nin sequera acceso aos servizos de saneamento máis básicos. En varias ocasións, entre os expulsados había tamén enfermos crónicos e persoas en estado crítico que necesitaban dispoñer os medicamentos que estaban no interior das vivendas. Non obstante, ante a imposibilidade de acceder a estas, moitos deles tiveron que volver ser valorados por un médico e durante algúns días o seu tratamento quedou interrompido, o cal podería ter graves consecuencias para a súa saúde.

En xuño de 2009, MSF publicou un informe no que daba a voz de alarma sobre a precaria situación sanitaria das persoas que entraban no país e que loitaban por sobrevivir nas marxes da sociedade sudafricana. Hoxe, transcorrido case un ano, a súa situación segue sendo desesperada e, en boa medida, ignorada.

" Que que cambiou para todas estas persoas durante este ano? Moi pouco. Séguense xogando a vida para cruzar a fronteira; sofren un número espantoso de violacións ás mans das bandas, e logo teñen que afrontar a inseguridade do seu status dentro do país. Moitos van a Johannesburgo, pero a vida que encontran alí segue sendo unha ameaza para a súa saúde", conta Mickael Le Paih, coordinador xeral de MSF en Suráfrica.

Privados do acceso a unha atención sanitaria básica e dun refuxio temporal, a vida dos emigrantes e os refuxiados en Suráfrica segue sendo terriblemente dura e permanece baixo constate ameaza.

Dende 2007, MSF proporciona atención sanitaria básica, derivacións a atención secundaria e especializada, tratamento de urxencia para vítimas de violencia e brotes epidémicos e atención a superviventes de agresións sexuais. MSF leva traballando en Suráfrica dende 1999 e conta con proxectos médico-humanitarios en Musina, en Johannesburgo e en Khayelitsha, preto de Cidade do Cabo.

Haberá Lei de Fomento da Cultura da Paz de Galicia en 2010

O vindeiro luns, día 7 de Xuño, quedará constituída oficialmente a Ponencia Conxunta no Parlamento Galego, cos representantes nomeados polos tres grupos parlamentarios, para iniciar o procedemento de elaboración do Anteproxecto de Lei de Fomento da Cultura da Paz de Galicia, unha iniciativa promovida, hai case que dous anos, polo Seminario Galego de Educación para a Paz e a Fundación Cultura de Paz sobre os precedentes da Lei Catalana de 2003 e a española de 2005.

O borrador anexo, aceptado polos tres grupos parlamentarios como documento base, foi elaborado polo Seminario Galego de Educación para a Paz, e contempla un Preámbulo explicativo e xustificativo do proxecto e do concepto de Cultura de Paz xunto con 9 artigos nos que se abordan os seguintes aspectos:o obxecto da lei, o ámbito de aplicación, actuacións no ámbito dos dereitos humanos, na convivencia democrática, no ensino e na cooperación, nos medios de comunicación social, no desarmamento global, iniciativas de promoción da paz, así como a creación dun Instituto Internacional pola Paz.

Para o Seminario Galego de Educación para a Paz e para a Fundación Cultura de Paz, que preside D. Federico Mayor Zaragoza, é unha enorme satisfacción que, neste ano no que se cumpre o XXV Aniversario do Seminario, se materialice un obxectivo moi buscado, a creación de estruturas de participación específica en materia de paz e a consolidación de medidas concretas de apoio á cultura de paz de carácter anual, con orzamentos precisos, aprobados en sede parlamentaria.

Esta iniciativa únese á recente creación da Cátedra UNESCO de Cultura de Paz e Dereitos Humanos na USC, a organización e celebración do Foro 2010, xunto coa ´posta en marcha do Lar da Paz de Herbón en Padrón, outros tres proxectos estrela deseñados no Plan Estratéxico do Seminario Galego de Educación para a Paz como mellor conmemoración do seu XXV Aniversario.