A falta de fondos obstaculiza os avances na saúde global

Os líderes mundiais reunidos na sede de Nacións Unidas en Nova York, con motivo do Cume de seguimento dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio (ODM), poderían conseguir importantes avances na loita contra dúas das principais causas da mortalidade infantil "a desnutrición e o VIH/sida" se apostasen por novos mecanismos de financiamento para programas de saúde global, por exemplo unha taxa sobre as transaccións financeiras internacionais, considera a organización médico-humanitaria Médicos Sen Fronteiras (MSF).

A Organización Mundial da Saúde (OMS) considera necesario un gasto adicional de 37.000 millóns de dólares máis ao ano en programas de saúde global de aquí a 2015 para cumprir os ODM relacionados coa saúde.

Paralelamente, o Leading Group intergobernamental1 calculou recentemente que unha taxa sobre as transaccións financeiras internacionais "dun 0,005% aplicado ás transaccións nas catro principais divisas- podería xerar ingresos por valor de 33.000 millóns de euros ao ano, que poderían dedicarse á implantación dos últimos avances médicos na loita contra ameazas globais como a desnutrición ou o VIH/sida".

"Hai moitas enfermidades para as que sabemos o que hai que facer para salvar vidas", explica Sophie Delaunay, directora xeral de MSF en Estados Unidos. "Os nosos equipos están utilizando en terreo novas ferramentas e estratexias para evitar a morte de nenos por desnutrición, e tamén para asegurar que nacen libres de infección por VIH, pero o que vemos tamén é que faltan fondos para intervencións en saúde eficaces, xeneralizadas e a longo prazo. Unha taxa financeira vinculada á saúde proporcionaría un fluxo sostible de fondos, e suporía que os pacientes deixarían de estar a mercé de axendas políticas e mercados volátiles".

A resposta política á recente volatilidade financeira global tivo efectos catastróficos na estabilidade dos fondos e compromisos de axuda internacional vinculados á saúde, provocando considerables brechas no financiamento de institucións crave como o Fondo Global de Loita contra a Sida, a Malaria e a Tuberculose, ao renunciar, conxelar ou reducir algúns doantes (como Estados Unidos, Alemaña ou Italia) os seus compromisos previos de financiamento.

En Malaui, o Goberno presentou ao Fondo Global propostas de financiamento para o programa de tratamento para sempre con antirretrovirais para todas as mulleres embarazadas con VIH. Este proxecto reduciría drasticamente a trasmisión vertical do VIH. Pero debido ás limitacións orzamentarias do Fondo Global, e as pesimistas expectativas sobre futuras contribucións dos doantes, existe o risco de que Malaui non reciba os fondos solicitados e non sexa xa que logo capaz de implantar un programa que podería reducir o número de nenos nacidos con VIH. Algúns países xa se viron obrigados a aplicar os chamados ?recortes de eficiencia?, de ata o 10%, nos fondos xa aprobados en anteriores roldas de financiamento.

"Xa non basta con reiterar compromisos co acceso a atención e tratamento, coa saúde materno-infantil, coa loita global contra a sida", apunta Delaunay. "A menos que se implanten novos mecanismos de financiamento, que garantan fondos suficientes e estables a longo prazo, os países en desenvolvemento seguirán sufrindo limitacións, e eses compromisos non pasarán de mera retórica".

A falta dun financiamento sostible para programas de saúde tamén está obstaculizando a implantación de programas eficaces de loita contra a desnutrición infantil, responsable da morte cada ano de entre 3,5 e 5 millóns de nenos menores de 5 anos. Organizacións como MSF demostraron en terreo o eficaces que son as novas ferramentas e estratexias de tratamento, non só para curar a desnutrición, senón tamén para previla en millóns de nenos en risco. En Níxer, por exemplo, MSF tratou este ano, en colaboración con organizacións locais, a uns 77.000 nenos con desnutrición aguda; desde xullo, distribuíu tamén alimentación suplementaria a máis de 143.000 nenos co fin de previr a enfermidade.

As intervencións temperás, como a de Níxer, son cruciais para responder as recorrentes crises nutricionais que afectan a moitos países no Sahel africano, esforzos que de feito só poden levar a cabo se existe un financiamento sostible a longo prazo dos principais doantes internacionais.

Segundo unha avaliación do Banco Mundial, son necesarios 12.500 millóns de dólares anuais para financiar adecuadamente intervencións eficaces nos países máis afectados pola desnutrición.

Un estudo de MSF apunta que o gasto destinado a este ámbito é moi inferior (en 2007, concretamente, uns 350 millóns de dólares). Do mesmo xeito que co VIH/sida, unha taxa sobre as transaccións financeiras podería mellorar a situación nalgúns dos ?puntos quentes? da desnutrición, e achegar aos gobernos á prevención e tratamento eficaces dunha das principais causas da mortalidade infantil no mundo.

Mecanismos alternativos como estes xa existen en UNITAID, a axencia internacional que financia programas de tratamento do VIH/sida mediante unha pequena taxa aplicada aos billetes de avión.

Recentemente, o Fondo Monetario Internacional (FMI) confirmou a viabilidade das taxas ás transaccións financeiras e, este mesmo mes, un grupo de países (entre eles Brasil, Chile, Etiopía, Francia, India, Xapón, Reino Unido e Sudáfrica) adiantaron que durante o Cume dos ODM proporán unha taxa ás transaccións monetarias para financiar a axuda ao desenvolvemento.

BCEAO pretende elevar para 20 % taxa de bancarización para a África occidental

José Augusto Mendonça, Guinea Bissau.- O Banco Central dos Estados da África Occidental (BCEAO) iniciou unha campaña visando elevar, nos próximos 5 anos, a taxa de bancarización para 20 por cento, contra os actuais 3 á 8 que se rexistrannos países membros da Unión Económica e Monetaria Oeste Africana (UEMOA).

A cerimonia do lanzamento da chamada Campaña de Comunicación de Promoción da Bancarización e Utilización dos Medios de Pagamento Escriturais foi feita, a través dunha difusión simultánea a través da vídeo-conferencia para os 8 Estados membros e foi presidida polo presidente do BCEAO, Philip-Henry Dacoury Tabley.

Trátase dunha campaña de grande envergadura, segundo os promotores, e que comprenden accións mediáticas e de terreo que serán aplicadas no conxunto dos oito estados afectados, nomeadamente Benim, Burkina-Faso, Costa de Marfim, Guinea-Bissau, Mali, Nigel, Senegal e Togo.

Dar a coñecer a poboación sobre novos sistemas de pagamento aplicados polo BCEAO na UEMOA, os cales obedecen os patróns internacionais, ou sexa, Sistema Interbancário de Compensación Automatizada, coñecido por SICA-UEMOA.

A SICA-UEMOA é dedicada a telecompensação dos medios de pagamento de masa, nomeadamente a través de cheques, efectos comerciais e transferencias inferiores a 50 millóns de Francos CFA, moeda en circulación no espazo da Unión.

Existe aínda o Sistema Automatizado de Pagamento na UEMOA (STAR-UEMOA), que se destina a pagamentos brutos e en tempo real de transaccións de grandes importes ou importancia xulgada sistemática.

Ao longo dos 6 meses en que van durar a campaña, serán abordados temas tales como a promoción do uso de medios de pagamento escriturais, da bancarización e o acceso aos servizos de pagamento e información sobre funcionamento e oportunidades que os novos sistemas de pagamento ofrecen e incitamento a súa utilización.

Promoción do novo cadro xurídico dos sistemas de pagamento, da monetaria interbancária no espazo da UEMOA e información sobre a Central de Incidentes de Pagamentos (CIP), constitúen aínda outro dos temas en que a campaña irá incidir xunto ao público en xeral.

Na ocasión, o Director Nacional do BCEAO Guinea-Bissau realzou a importancia de bancarización na economía, unha vez que con iso os bancos están máis en condicións de conceder máis créditos que á súa vez fai multiplicar o mesmo diñeiro, o que xera o crecemento económico.

"A bancarización é fundamental para o desenvolvemento económico", dixo Aladje Mamadú Fadia que subliña que é por iso polo que se lanzou a presente campaña para sensibilizar a poboación a depositar súas economías.

Por outro lado deu garantías de que agora non existen risco de quebra por parte de calquera banco que opera a nivel da Unión, pois existe unha inspección a estes establecementos e que funciona de forma rigorosa.

Á súa vez, o Secretario de Estado do Tesouro louvou a iniciativa e dixo que con ela vaise aumentar a taxa de bancarización a nivel dos países membros, lamentando que a mesma é extremamente baixa actualmente, iso en comparación con países como África do Sur onde elas atinxen os 40 por cento.

Ao nivel da Guinea-Bissau dixo que a contribución do executivo vai incidir nos aspectos da lexislación que existen neste dominio e avanzar con pagamento a través dos bancos. "Usando estas vías, podemos facer elevar moito a taxa de bancarización", prometeu José Casimiro Varela.

O goberno todo fará para atinxir a taxa de 20 por cento a medio prazo, unha vez que, admitiu, a Guinea-Bissau é dos países da Unión coas máis baixas taxas de bancarización. Canto ao pagamento a través de bancos aos traballadores da Función Pública, dixo que van iniciar iso brevemente, a través de pagamento de determinadas categorías nos Ministerios das Finanzas e da Función Pública.

A tuberculose, lonxe de estar erradicada, suma 10.000 novos casos ao ano en España

A tuberculose é unha enfermidade que non volveu, sempre estivo aí o que ocorre é que nos países desenvolvidos baixou a súa incidencia e creouse a falsa impresión de que se erradicou. "Nada máis incerto como o demostran os datos epidemiolóxicos" quixo aclarar o Dr. Juan Ruiz Manzano, presidente de SEPAR, no Congreso da Sociedade Europea de Respiración (ERS).

No noso país cada ano detéctanse 10.000 casos novos de tuberculoses, o que sitúan a España entre os países da Unión Europea con máis prevalencia, xunto con Portugal. Os últimos datos revelan que entre o 30 e o 50% dos casos corresponden a persoas nacidas noutros países.

Segundo os expertos, a clave para erradicar a tuberculose, baséase no diagnóstico precoz o tratamento adecuado e a prevención para evitar casos novos. O estudo das persoas que estiveron en contacto con enfermos con tuberculoses é fundamental para poder romper a cadea de transmisión da enfermidade. Por outra banda, é moi importante que os enfermos con tuberculose contaxiosa mantéñanse illados durante unhas 2-4 semanas ata que o tratamento faga efecto e impídase a transmisión da enfermidade.

"Pero actualmente, aínda que se intentan seguir estes procedementos, non se fai sistematicamente, o que provoca que moitos pacientes diagnostíquense con moito atraso e que se demore o tratamento oportuno. Ademais non se realiza de forma sistemática o estudo de contactos. Cremos que se parte do orzamento sanitario fose dirixido ao control da tuberculose poderíase reducir o número de enfermos e España non tería cada ano mais 10.000 casos novos nin estaría entre os países con máis incidencia de Europa"", proseguiu o Dr. Ruiz Manzano, quen tamén quixo recordar que os países máis desfavorecidos son os que teñen un maior número de infectados: os 18 países máis pobres do mundo son os que acollen ao 80% dos enfermos.

"A tuberculose podería ter un tratamento moito máis curto se as autoridades aumentasen parte do orzamento sanitario a investigación e seguimento dos pacientes" quixo destacar o Dr. Juan Ruiz Manzano.

Últimos avances en investigación

Aínda así, foron moitos os avances desenvolvidos na investigación da tuberculose, o máis recente é o uso da bioloxía molecular aplicada tanto ao diagnóstico (permite unha detección mellor da infección que coa proba da tuberculina); como ao tratamento (permite estudar a resistencia do bacilo de forma rápida o que facilita o correcto tratamento administrado).

Que é a tuberculose

A tuberculose (TBC) é unha infección persistente causada polo Mycobacterium tuberculose, que ataca a diversos órganos, pero que no 85% dos casos afecta aos pulmóns.

Os síntomas máis destacados son o cansazo intenso, o malestar xeral, a sudoración abundante, a perda de peso e a aparición de sangue nos esputos.

Transmítese a través do aire, por minúsculas pingas que conteñen os bacilos e que as persoas infectadas sen tratamentos, ou que se atopan nos primeiros días de incubación, eliminan ao toser, estornudar ou falar.

Os factores de risco de TBC activa inclúen: a pobreza, a malnutrición, malas condicións de vivenda, sistemas de atención médica inadecuados, o abuso de drogas (incluído o alcol) e as enfermidades que debilitan as defensas.

Sobre a ERS

A European Respiratory Society (ERS) é a organización médica internacional sen ánimo de lucro máis grande de Europa no campo das enfermidades do sistema respiratorio.

Actualmente, a sociedade conta con máis de 10.000 especialistas de distintas disciplinas(neumólogos, pediatras, médicos xeneralistas, científicos e investigadores, así como outros profesionais da saúde: enfermeiras, fisioterapeutas ou tecnólogos), todos eles provenientes de máis de 100 países.

A ERS promove a investigación da saúde pulmonar en Europa, o intercambio de coñecementos e a educación á comunidade médica e ao público en xeral co obxectivo de mellorar a calidade de vida dos pacientes de enfermidades respiratorias e mellorar a detección e prevención das mesmas.

Día Mundial do Alzheimer

A enfermidade de Alzheimer é actualmente a demencia máis común en todo o mundo e representa entre o 60 e o 80% da totalidade de casos que sofren este deterioro.

Esta xunto con outras demencias, son síndromes cerebrais dexenerativos e progresivos que afectan á memoria, ao pensamento, ao comportamento e ao estado emocional da persoa, producindo un gran impacto na autonomía persoal dos que as padecen e nas vidas das persoas coas que conviven, especialmente daquelas que se encargan día a día dos coidados.

O Alzheimer e as demencias neurodexenerativas son afectacións tradicionalmente asociadas á vellez, cunha prevalencia que aumenta de forma exponencial entre os 65 e 85 anos, acadando un 20% para as persoas maiores de 80 anos e un 25% para as persoas maiores de 85 anos, e cunha maior prevalencia nas mulleres. Cada ano detéctanse 4.6 millóns de casos novos deste tipo de demencias no mundo.

Un caso novo cada sete segundos. Así mesmo proxéctase que no ano 2050 haberá 100 millóns de persoas con este tipo de enfermidade no mundo. En España son 600.000 os enfermos de Alzheimer a día de hoxe, pero calcúlase que esta cifra se vai duplicar no prazo de 20 anos. En Galicia existen actualmente 50.000 persoas diagnosticados de Alzheimer, cunha progresión ascendente.

A magnitude destas cifras xustifica os esforzos que desde diversas instancias públicas e privadas se están facendo no campo da investigación e da atención a este colectivo. Neste eido a Comisión Europea aprobou no ano 2009 una iniciativa sobre a enfermidade do Alzheimer e outras demencias para que os estados membros traballen conxuntamente.

Os gobernos revisan os Obxectivos do Milenio en plena crise económica mundial

A sede de Nacións Unidas en Nova York albergará, entre o luns 20 e o mércores 22 de setembro, o Cume de Revisión dos Obxectivos do Milenio (ODM), durante a cal darase un repaso ao compromiso asumido en 2000 por 189 países para combater a pobreza, mellorar a educación e a igualdade de xénero, diminuír a mortalidade infantil e materna, combater o VIH/sida, garantir a sustentabilidade ambiental e crear unha alianza mundial para o desenvolvemento.

O cume estará claramente marcada pola crise financeira e a recesión económica que sofre o mundo desde 2008, que "causou graves reveses" na consecución dos Obxectivos, freando ou ata revertendo moitos dos avances que se conseguiron ata a data, e afectou duramente ás economías de máis de 50 países en vías de desenvolvemento, tal como revela o informe de 2010 do Grupo de Traballo sobre o Desfasamento no logro dos ODM.

Como non podía ser doutra forma, a crise afectará de forma moi especial ao primeiro dos oito Obxectivos, co que se pretende "erradicar a pobreza extrema e o fame" e reducir á metade, entre 1990 e 2015, a proporción de persoas que sofren fame e de persoas cuxos ingresos son inferiores a un dólar diario.

Por mor da crise económica, o número de pobres entre a poboación activa aumentou en 215 millóns e estímase que para finais de 2010, uns 64 millóns de persoas agregaranse a quen xa viven na pobreza, segundo o informe do Grupo de Traballo, elaborado por organismos como Banco Mundial, Fondo Monetario Internacional (FMI), UNICEF, Programa de Nacións Unidas para ao Desenvolvemento (PNUD), Programa Mundial de Alimentos (PAM), UNESCO, Organización de Cooperación e Desenvolvemento Económico (OCDE) e Organización Mundial da Saúde (OMS), entre outros moitos.

Pola súa banda, o informe de Nacións Unidas ''Podemos erradicar a pobreza 2015'' (elaborado con vistas ao cume e máis coñecido como ''Podemos'') revela que a cantidade de persoas que viven actualmente por baixo do limiar internacional da pobreza descendeu de 1.800 millóns a 1.400 millóns entre 1990 e 2005 e que a proporción de persoas que viven na pobreza extrema pasou do 46 ao 27 por cento.
No entanto, estes datos débense, sobre todo, ao "extraordinario avance" conseguido en Asia oriental, mentres que "o progreso na redución da pobreza extrema foi escaso en Africa subsahariana", segundo o informe ''Podemos''.

En canto ao fame, ''Podemos'' advirte de que, aínda que desde os noventa reduciuse a porcentaxe de persoas desnutridas, no período de 2005-2007 había ao redor de 830 millóns de persoas desnutridas, 13 millóns máis que no período 1990-1992. Aparte, a crise aumentou en 41 millóns o número de malnutridos no mundo, segundo o Grupo de Traballo.

O relator especial da ONU sobre o dereito á alimentación, Olivier de Schutter, declarou este venres que "actualmente no mundo hai cen millóns de famentos máis que fai dez anos, cando se adoptaron os Obxectivos do Milenio", e denunciou que os ODM resultaron un "fracaso", porque só afrontaron os "síntomas da pobreza", ignoraron "as causas profundas do subdesarrollo e do fame", como a débeda, a desigualdade comercial ou os paraísos fiscais, e centráronse en obxectivos "meramente estatísticos".

O sistema que vulnera os dereitos humanos dos menores ingresados en Centros de Protección Terapéuticos en España continúa intacto

O sistema que vulnera os dereitos humanos dos menores ingresados en Centros de Protección Terapéuticos en España está intacto nove meses despois das denuncias de Amnistía Internacional e o Defensor do Pobo e, pese a algunhas melloras puntuais, segue habendo serios motivos de preocupación.

Avances e pasos emprendidos

• Dende a Fiscalía Xeneral do Estado, ordenouse que se abrisen investigacións preliminares co obxectivo de esclarecer posibles responsabilidades polos feitos denunciados no informe do Defensor do Menor, feito público en febreiro de 2009. Ademais, aprobouse un protocolo de actuación, en materia de inspección dos centros de acollida de menores, para o seu cumprimento por parte das seccións de menores das fiscalías das respectivas audiencias provinciais. Porén, hai certas dúbidas sobre a aplicación dese protocolo. Por exemplo, non se están cumprindo as visitas trimestrais de control aos centros, algunhas delas por falta de medios.

• Dende o Ministerio de Sanidade e Política Social, elaborouse conxuntamente coas Comunidades Autónomas un Protocolo básico de actuación en centros e/ou residencias con menores diagnosticados de trastornos de conduta. Pese a elo, preocupa o feito de que se lle deu forma sen facer público o proceso e sen debate sobre o seu contido. Ademais, parece ser que este documento non ten carácter vinculante, o que pode conlevar o risco de que o Goberno considere que o mencionado protocolo é unha medida suficiente para garantir os dereitos dos menores, eludindo así a necesidade de cambiar a normativa autonómica ou a urxencia de contar cunha normativa estatal esixible en todo o territorio español.

Retrocesos e oportunidades perdidas

• O Estado español segue prestando pouca atención á produción de información e datos, á súa actualización e á súa dispoñibilidade. Os últimos datos son de 2006.

• Non hai unha Lei que estableza uns estándares claros sobre a situación xurídica dos menores internados nestes Centros e segue a haber desigualdades territoriais. O acceso a servizos e recursos pode depender da comunidade de residencia ou na que se atope o centro no que ingresa o menor.

• Falta de prioridade política para atender as necesidades dos menores:

◦ Hai un preocupante atraso na elaboración dun Plan Estratéxico Nacional de Infancia e Adolescencia para o 2010-2013.

◦ A Estratexia en Saúde Mental do Sistema Nacional de Saúde de 11 de decembro de 2006 aínda non estableceu, nin abordou, un plan marco específico dos servizos de saúde accesibles e adecuados para os menores con trastornos de conduta

• En xuño deste ano, levouse a cabo a reforma do Código Penal. A pesar da recomendación de Amnistía Internacional para que no proceso de reforma se axustara a lexislación interna á definición da Convención contra a Tortura da ONU, o Parlamento aprobou o proxecto de lei sen abordar esta cuestión, sobre a que a organización fixera notar que podería ter consecuencias, entre outros, sobre os menores en Centros de Protección Terapéuticos.

• Na Comunidade de Madrid non se produciron aínda pasos significativos que indiquen a súa preocupación polos feitos e o seu claro interese por garantir os dereitos humanos nos centros terapéuticos da rexión. Ademais, durante o período transcorrido desde o anterior informe de Amnistía Internacional ao respecto, producíronse preocupantes denuncias de abusos no Centro “Hogar de Galapagar” e no de Picón de Jarama.

• En Andalucía, Amnistía Internacional non coñece que se tomara ningunha medida para mellorar a situación dos e das menores en Centros de Protección Terapéuticos, pese a ser a Comunidade Autónoma con maior número deste tipo de centros segundo datos do Defensor do Pobo.

• En Cataluña aprobouse a Lei 14/2010, de 27 de maio, dos Dereitos e as Oportunidades na Infancia e a Adolescencia que establece o marco de protección dos menores nesa Comunidade Autónoma. Porén, esta lei contén unha normativa con numerosas sombras. Unha das máis preocupantes é contemplar o illamento de menores como medida disciplinaria, que ademais vai en contra da normativa internacional.

O Concello de Pontevedra actúa contra a pobreza e polos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio

Con motivo do Cume das Nacións Unidas para os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio en Nova York os días 20-22 de setembro de 2010, o Concello de Pontevedra, fai un chamamento á cidadanía para que se unan a millóns de persoas en todo o mundo na iniciativa “Fai ruído”, unha iniciativa global promovida pola Campaña do Milenio de Nacións Unidas xunto a outras entidades da ONU e a sociedade civil, para esixir aos líderes mundiais que dean un novo impulso á loita contra a pobreza.

Como centos doutras cidades de todo o mundo, Pontevedra acolleu esta iniciativa e pasou á acción para recordar aos líderes mundiais a súa responsabilidade de cumprir coas promesas feitas a todos os pobres do mundo e acelerar o cumprimento dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio.

A Campaña do Milenio das Nacións Unidas foi establecida polo Secretario Xeral das Nacións Unidas en 2002. A Campaña apoia os esforzos dos cidadáns e cidadás para esixir aos seus gobernos que cumpran co seu compromiso de erradicar a pobreza extrema no mundo e lograr os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio. Os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio foron adoptados por 189 líderes mundiais do norte e o sur, como parte da Declaración do Milenio, que foi asinado no ano 2000. Estes líderes acordaron erradicar a pobreza extrema e as súas causas para 2015. A nosa premisa é simple: somos a primeira xeración que pode acabar coa pobreza e negámonos a perder esta oportunidade.

Para obter máis información visite www.sinexcusas2015.org.


Os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio

No Cume do Milenio das Nacións Unidas en 2000, os líderes mundiais dos países ricos e pobres comprometéronse -ao máis alto nivel político- a un conxunto de oito Obxectivos que, cando se consigan, porá fin en todo o mundo á pobreza extrema.

Os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio:

ODM 1 Erradicar a pobreza e o fame
ODM 2 Lograr o ensino primario universal
ODM 3 Promover a igualdade de xénero
ODM 4 Reducir a mortalidade infantil
ODM 5 Mellorar a saúde materna
ODM 6 Combater o *VIH/SIDA
ODM 7 Asegurar un medio ambiente sostible
ODM 8 Crear unha Alianza Global para o Desenvolvemento


Houbo algúns progresos na realización dos ODM en moitas partes do mundo, pero estes foron lentos e desiguais. A mobilización cidadá e a implicación dos medios de comunicación seguen sendo cruciais e os Gobernos Locais deben estar particularmente involucrados, xa que é a nivel local onde hai que facer fronte aos problemas que abordan os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio.

Nunha iniciativa conxunta coas cidades e a cidadanía de todo o mundo, o Concello de Pontevedra vai aprobar unha declaración a favor dos obxectivos de Desenvolvemento do Milenio, en solidariedade da cidade cos máis pobres. pedindo aos pontevedreses/as que fagan o mesmo nas súas casas.

O Concello de Pontevedra quere informar a todos os cidadáns e cidadás sobre ODM e contribuír a ampliar o número de persoas en todo o mundo que conmemoraron o 10º Aniversario da Declaración do Milenio, asinada por 189 xefes de Estado e de Goberno en Nacións Unidas, e o Cume da ONU polos ODM en 2010, alzando a súa voz e Facendo Ruído polos ODM e a loita contra a pobreza.

Queremos que a cidadanía de Pontevedra, comprométase e este decidida a contribuír a estes esforzos e, xunto coas Autoridades Locais de todo o mundo, demostrar o noso compromiso colectivo e a importancia crucial da acción local para facer fronte aos problemas mundiais, respondendo ás realidades diarias das comunidades afectadas.

Intervida envía 200.000 euros para axudar ás persoas afectadas polas inundacións

A ONG Intervida deu resposta á chamada á solidariedade internacional coa poboación paquistaní coa achega de 200.000 euros a dúas organizacións que traballan na zona afectada polas fortes choivas monzónicas que alagaron de forma catastrófica a zona. O acordo xa foi asinado con Cruz Vermella e fíxose un donativo a favor do Fondo de Nacións Unidas para a Infancia (Unicef), ambas con equipos propios despregados no terreo. Os fondos serán enviados de forma inmediata e destinados principalmente a nutrición, medicamentos e saneamento de auga.

O Plan Estratéxico de Intervida contempla a intervención en operacións de axuda humanitaria urxente tan só en territorios onde traballa e a petición local. No entanto, dada a dimensión do desastre natural, que se cobrou a vida de miles de persoas e segue afectando a entre 15 e 20 millóns de paquistanís que necesitan refuxio, alimentos e asistencia, Intervida decidiu prestar apoio ás vítimas, como fixo en xaneiro en Haití.

As inundacións de Paquistán e o norte da India afectaron especialmente á infancia, xa que uns 8 millóns de nenos e nenas son vítimas potenciais de contraer enfermidades de transmisión pola auga, como o cólera ou a disentería, segundo Unicef. A situación é tan excepcional que ata a propia ONU considerou esta catástrofe como un desastre e unha das maiores probas para a solidariedade internacional. Intervida considerou unha responsabilidade ética e moral brindar o seu apoio.

Sobre Intervida

Intervida é unha ONG internacional de cooperación ao desenvolvemento e sensibilización social que actúa localmente coas comunidades para promover o cambio social sostible a través da mellora das condicións de vida das poboacións vulnerables, en especial da infancia, e incide nas causas da pobreza e as desigualdades.

Mans Unidas, Premio Príncipe de Asturias da Concordia

A organización non gobernamental Manos Unidas foi galardoada este mércores co Premio Príncipe de Asturias da Concordia, por "o seu apoio xeneroso e entregado á loita contra a pobreza e en favor da educación para o desenvolvemento en máis de 60 países".

O presidente do Principado de Asturias e do xurado, Vicente Álvarez Areces, leu o acta no que se destaca "a súa contribución nos últimos anos en proxectos específicos cuxa meta é combater o fame e reducir a mortalidade materna no mundo".

Mans Unidas, que este ano celebra a súa 50 aniversario, chegou ás últimas votacións do xurado xunto á Organización Internacional do Traballo (OIT) e á dirixente da oposición democrática birmana Daw Ang San Suu Kyi, que obtivo o premio Nobel da Paz en 1991.

"Recibimos este galardón con gran emoción e agradecemento, pero tamén con humildade e cun renovado espírito de traballo e colaboración cos que non gozan dos mesmos privilexios que nós e sofren as inxustizas deste mundo", declarou a organización nun comunicado, no que ademais agradeceu o premio a "todos os que co seu apoio" fixérono posible.

Unha enorme responsabilidade
Ata a data, a organización católica financiou ao redor de 25.000 proxectos en máis de 64 países de Asia, África, América e Oceanía. Por este enorme labor, Mans Unidas explicou que "o recoñecemento do Xurado dos Premios Príncipe de Asturias premio é para nós unha enorme responsabilidade que nos obriga a traballar moi duro, porque non queremos nin podemos defraudar a todos os que nos deron o seu apoio e recoñecemento tanto en España (e grazas ao esforzo das nosas 71 delegacións) como en países nos que traballamos ou traballamos ao longo destes 50 anos.

A candidatura, proposta polo secretario xeral da Conferencia Episcopal Española, Juan Antonio Martínez Camiño, recibiu 6.300 apoios entre os que figuran anteriores galardoados como Teresa Berganza, o pai Anxo García, Eduardo García de Enterría, Somaly Mam, Miguel Indurain e Federico García Moliner, así como misioneiros, bispos e superiores de comunidades relixiosas de todo o mundo.

O galardón está dotado con cincuenta mil euros, a escultura creada e doada expresamente por Joan Mirou para estes galardóns, un diploma e unha insignia acreditativos.

Amarante mostra a súa satisfacción polo apoio da sociedade galega á resistencia da poboación hondureña

Á raíz do secuestro da democracia no país centroamericano, organizacións galegas crearon o pasado ano un grupo de apoio a Honduras. Este ten como obxectivo apoiar as denuncias e reivindicacións da resistencia, dar a coñecer a situación de represión e vulneración de dereitos humanos e civís, e incidir politicamente para que as institucións nacionais, estatais e internacionais adopten as medidas necesarias de cara ao restablecemento da democracia e o cese da violencia contra a poboación hondureña.

Entre as actividades realizadas polo grupo destacan o chamamento realizado ao Parlamento Galego, acadando unha declaración institucional de condena, aínda que esta chegara cun atraso de case dous meses desde a toma do poder por Roberto Micheletti. Asemade, o grupo reuniuse cos sindicalistas hondureños Erasto Reyes e Reyna Domínguez que estiveron na Galiza a finais de 2009 para denunciar a situación de persecución e violación de dereitos, e facer un chamado ao non recoñecemento do goberno de Porfirio Lobo, froito dunhas eleccións ilexítimas realizadas baixo un réxime de excepción e recorte de liberdades.

O pasado mes de xuño, co gallo do cumprimento dun ano do golpe, as organizacións ACSUR- Las Segovias, AMARANTE-Setem, CEDEC, Cosal, Coordinadora de Crentes Galegos, Fuco Buxán e Wipala organizaron unha Semana Galega de Solidariedade coa Resistencia Hondureña que tivo como acto central a estrea do documental “Honduras de un Golpe” da directora Katia Lara en Ferrol, Coruña e Compostela. As proxeccións contaron coa presenza de persoas hondureñas residentes na Galiza que comentaron a situación que se está a vivir no seu país. Durante estes días volveuse a solicitar ao Parlamento Galego que non recoñecera o goberno de Lobo e a instar as cortes españolas a manter as sancións sobre Honduras a nivel diplomático e de cooperación internacional, condicionando o restablecemento destas á depuración das institucións do Estado das persoas involucradas directa ou indirectamente co golpe de estado. Tamén se demandou o recoñecemento do Fronte Nacional de Resistencia Popular (FNRP) como un interlocutor lexítimo e a urxencia de tomar as medidas diplomáticas e institucionais pertinentes para que o proceso de convocatoria da Asemblea Nacional Constituínte poida producirse coas garantías democráticas necesarias.

Na actualidade, seguen as violacións de dereitos, a represión e a violencia contra a poboación hondureña e os opositores ao réxime. No que vai de ano, 10 profesionais da comunicación perderon a vida e o pasado mes de agosto o Comité de Familiares de Detenidos y Desaparecidos de Honduras (COFADEH) denunciou a aparición dunha fosa común con máis de 100 corpos de persoas desaparecidas nos últimos 3 meses. Todos ese crimes producíronse baixo o mandato de Porfirio Lobo.

Esta impunidade vixente non debe ser silenciada. A resistencia segue mobilizándose para que a súa voz sexa escoitada e así seguir a recabar o apoio popular necesario para que a xustiza recobre o seu lugar. O pasado martes, 7 de setembro de 2010, celebrouse un paro cívico para solicitar melloras laborais con mobilizacións e cortes de estradas en distintos puntos do país. Uníronse organizacións obreiras, estudantís, indíxenas e campesiñas para reclamar o cumprimento do Código de Traballo, o aumento do salario mínimo (que actualmente equivale a 158 dólares), o rexeitamento á privatización dos recursos naturais, as garantías de tenencia da terra dos campesiños, ... e esixiron que o Congreso non aprobe a Lei de Contratación Temporal e que se convoque a Asemblea Nacional para a reconstrución democrática e institucional do país.

Nós -ACSUR Las Segovias, AMARANTE Setem, Cosal, Coordinadora de Crentes Galegos, Fuco Buxán, Fuga en Rede e Wipala-, convocamos unha reuni&o acute;n o 15 de setembro na Coruña para continuar co traballo comezado, co gallo da celebración da independencia de Honduras e en unión ese día coa Resistencia que organizará unha mobilización popular fronte ao desfile oficial que encabezará o actual mandatario, Porfirio Lobo. Este será un encontro no que proxectaremos seguir coa labor de reflexión, diálogo e acción que nos caracterizou este ano. Entre algunhas das actividades propostas está a de traer a Galiza un representante do FNRP para seguir coñecendo de primeira man o que está a ter lugar en Honduras, a de seguir a facer presión institucional para acadar o non recoñecemento do actual goberno, a de loitar pola recuperación de todos os dereitos perdidos polo pobo hondureño e moitas outras ideas que manterán viva esta realidade na nosa terra.

Xornalistas piden crear un "consello" que vixíe código ético da profesión

O Foro de Organizacións de Xornalistas (FOP) defendeu hoxe a creación dun organismo "realmente independente", integrado por universidades, cidadáns, xornalistas e patronal, "que examine" e "vixíe o cumprimento dos códigos deontolóxicos do xornalismo".

A creación do ente, ao que o FOP denomina "consello co-regulador", é unha das propostas recollidas no borrador para o proxecto de Lei Orgánica de Garantías do Dereito á Información da Cidadanía, un documento redactado polos membros do foro e que foi presentado hoxe en rolda de prensa en Santiago de Compostela.

Ao acto asistiron o decano do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, Xosé Manuel Pereiro; o secretario xeral da FeSP, Dardo Gómez; o secretario xeral de UPIFC Sindicat da Imatge, Pere Monés; Xosé Antón García, de CC.OO-Galicia; e Mariano Rivero Puche, de FES-UXT..

Dardo vinculou a redacción do borrador co "desprestixio" actual do xornalismo e a precariedade laboral dos comunicadores, e subliñou que o texto, aprobado polo FOP en abril, pretende redundar nos dereitos dos xornalistas e no dereito á información da cidadanía.

Indicou que os integrantes do foro propón no documento que o consello co-regulador reciba "denuncias" cidadás achega do manexo da información nos medios de comunicación, que se regulen as funcións dos xornalistas e que se recolla a necesidade dos consellos de redacción nos medios.

No referente aos xornalistas gráficos, Monés explicou que a maioría destes profesionais están adscritos ao réxime de autónomos e apostou por que poidan acollerse aos convenios colectivos dos medios de comunicación para os que traballan e participar en reunións sindicais.

Subliñou, ademais, que o borrador aposta polo recoñecemento dos dereitos de autor dos xornalistas gráficos, así como pola regulación ao "acceso aos sitios", pois aseverou que "son bastantes" pégalas" que interpón administracións e forzas de seguridade para o desenvolvemento da súa profesión. Rivero Puche indicou que existen "negociacións en curso" para que a Federación de Asociacións de Xornalistas de España (FAPE) sómese ao borrador e admitiu ter "certas esperanzas" de que o documento actual "salga adiante" co seu apoio.

Ademais das asociacións veciñais e da prensa, o FOP presentou o borrador aos grupos parlamentarios de Esquerda Unida, Convergència i Uniu e socialista, así como ao secretario de Estado de Telecomunicacións, Felix Monteira, quen mostraron o seu "apoio" ao documento, segundo Rivero Puche.

Neste sentido, lamentou a "falta de vontade política" para non aprobar unha normativa do dereito á información, o que atribuíu a "presións" de "grandes medios de comunicación", mentres que Dardo criticou que na lexislatura anterior "esgotouse" a posibilidade de aprobar unha lei destas características.

Sanxenxo busca colaboradores para acompañar a personas maiores o con mobilidade limitada

A Oficina Municipal de Voluntariado de Sanxenxo iniciou unha campaña informativa co obxectivo de captar colaboradores para desenvolver distintos programas sociais. A finalidade desta iniciativa é a de conseguir que os veciños do municipio implíquense nunha acción social que consistiría en ceder unha parte do seu tempo a persoas maiores ou con algún grao de mobilidade limitada que, por razóns diversas, pasan moito tempo soas.

O labor que desempeñarían os voluntarios nestes casos consistiría en ofrecer compañía a estas persoas, realizar con elas paseos, compras ou prestarlles axuda á hora de realizar as xestións que precisan.

Pero a OMVS busca así mesmo colaboradores que actúen de apoio nas actividades que pon en marcha o Taller de Memoria Municipal, no que se fomenta a estimulación cognitiva a través de exercicios centrados tamén na gramática, a ortografía, entre outros, nos grupos de persoas maiores que se organizan por parroquias. Alí, os participantes invisten parte do seu tempo libre dunha forma saudable, fomentando as relacións cos iguais e evitando o illamento e os sentimentos de soidade.

O persoal voluntario encargaríase de ofrecer o seu apoio á profesora de adultos axudando na organización e coordinación das sesións. Ademais, existiría unha gran dispoñibilidade de horarios e días a elixir, dado que son varios os grupos distribuídos de mañá, tarde ou noite e por lugares.

Para formar parte do equipo de voluntariado, as persoas interesadas deberán apuntarse no Centro Municipal de Servizos Sociais, situado no número 4 da rúa Rafael Picou 4, en Portonovo. Alí recibirán toda a información precisa e indicaranlles os días concretos e as horas de prestación do servizo, que en todo caso, dependerá da propia dispoñibilidade e dos horarios preferentes de cada colaborador.

"A recompensa que se obtén por dedicar parte do noso tempo aos demais é inmensa e por iso animamos a todas aquelas persoas que teñen a posibilidade de facerse voluntarios e desenvolver unha labor tan gratificante que se somen ao noso equipo", sinalaron desde a OMVS.

Níxer: 77.000 nenos con desnutrición severa reciben

Cada ano, a poboación de Níxer vese afectada por unha crise nutricional que alcanza o seu pico entre maio e setembro, pero a magnitude da crise en 2010 resulta particularmente preocupante.

Máis de 77.000 nenos con desnutrición severa foron tratados no que vai de ano nos 69 centros nutricionais apoiados por Médicos Sen Fronteiras (MSF) e a súa contrapartes FORSANI (Forum Santé Niger) e BEFEN/ALIMA (Ben-être da Femme et de L'Enfant au Niger).

"Debido ao abafador número de nenos con desnutrición severa que necesitan tratamento, as estruturas médicas xestionadas polo Ministerio de Saúde están sobrecargadas. O estado de saúde destes nenos a miúdo é critico, o que incrementa o risco de morte. Ata na situación máis optimista, as taxas de mortalidade nos programas nutricionais son aínda altas, oscilando do 3 ao 4%", afirma Patrick Barbier, coordinador xeral de MSF en Níxer. "Por este motivo, resulta crucial previr a desnutrición".

Ademais de proporcionar tratamento aos nenos con desnutrición severa, MSF está distribuíndo alimentos suplementarios preparados a máis de 143.000 nenos; unha medida que se considera crucial para facer fronte a crises nutricionais recorrentes como as que se dan en Níxer. Estes produtos, que os equipos levan distribuíndo desde o pasado mes de xullo, conteñen leite, minerais e vitaminas e están adaptados ás necesidades de nenos na primeira infancia. O plan foi elaborado xunto co Goberno de Níxer, o Programa para a Alimentación Mundial (PAM) e UNICEF, e a distribución está sendo implementada en cinco distritos en colaboración con varias organizacións locais.

"Previr é atopar a mellor forma de impedir que os nenos contraian desnutrición severa ano tras ano, diminuíndo a carga financeira, médica e loxística creada polo tratamento de tantos nenos enfermos", explica a Dra. Susan Shepherd, Coordinadora do grupo de traballo sobre nutrición de MSF.

A distribución dos suplementos alimenticios a gran escala este ano representa un gran paso na resposta preventiva ás urxencias nutricionais en Níxer. Con todo, a natureza recorrente das crises nutricionais no país require que estas estratexias preventivas sexan integradas á loita contra a desnutrición de forma máis permanente.

MSF ten por obxectivo traballar cos seus contrapartes locais e internacionais para definir o mellor produto e a estratexia máis efectiva a longo prazo para previr a desnutrición entre os nenos de Níxer.

MSF e os seus contrapartes nacional BEFEN/ALIMA e FORSANI apoian 59 centros nutricionais comunitarios e nove centros de rehabilitación nutricional intensiva nas rexións de Tahoua, Maradi e Zinder. Xuntos, admitiron a máis de 77.000 nenos con desnutrición severa dos 170.000 que recibiron atención no país desde principios do ano. Nestas rexións, así como en Agadez, MSF proporciona atención médica gratuíta aos nenos nos centros de atención primeira de saúde e hospitais pediátricos.

Dous de cada tres acodes analfabetas son mulleres e 70 millóns de nenos continúan sen ir á escola

O elevado número de persoas analfabetas, 774 millóns en todo o mundo, e o escaso avance nas taxas de alfabetización en Asia meridional e occidental (máis de 300 millóns de analfabetos) e África subsahariana (máis de 150 millóns) pon en perigo as esperanzas de alcanzar o segundo Obxectivo do Milenio: lograr o ensino primario universal.

Este reto será un dos oito que se examinarán no próximo cume de revisión dos Obxectivos do Milenio que se celebrará o 20 de setembro en Nova York.

No Día Internacional da Alfabetización, 8 de setembro, a meta de mellorar nun 50% o número de adultos alfabetizados para 2015, fixada pola UNESCO dentro do movemento Educación para Todos, debúxase inalcanzable.

Segundo este organismo, o 64% dos analfabetos do mundo son mulleres e hai 72 millóns de nenos sen escolarizar. A pobreza está fortemente vinculada a estas cifras e os países africanos e asiáticos son os que máis contribúen a elas.

Por exemplo, en Senegal en torno ao 60% dos adultos non sabe ler nin escribir; e en Filipinas, os nenos máis pobres permanecen 5 anos menos na escola que os máis ricos e máis dun millón non vai á escola, ao ter que traballar para sacar adiante ás súas familias. Intervida loita contra este problema impartindo programas de alfabetización para mozas e adultos que non tiveron a oportunidade de ir á escola ou deberon abandonala sen completar a educación básica.

A ONG aposta pola educación non formal para erradicar o analfabetismo (un problema que tamén afecta ao 2% dos adultos españois) e saír da pobreza. Os programas permiten aos adultos adquirir coñecementos e contribúen ao seu crecemento persoal e profesional, favorecendo unha participación máis activa no desenvolvemento das súas comunidades.

Intervida é unha ONG internacional de cooperación ao desenvolvemento e sensibilización social que actúa localmente coas comunidades para promover o cambio social sostible a través da mellora das condicións de vida das poboacións vulnerables, en especial da infancia, e incidindo nas causas da pobreza e as desigualdades.

Os obradoiros para maiores regresan á Casa do Mar en Vilagarcía

O Centro Social da Casa do Mar de Vilagarcía volve a acoller a partir de hoxe, 7 de setembro, as actividades do programa "Previr a dependencia" organizado pola Área de Igualdade e Benestar do Concello. As persoas que xa participaron en primavera nos primeiros obradoiros do programa retomarán en outono as actividades coas que se pretende fomentar a súa vida social, axilizar a mente e mellorar as condicións físicas para evitar ou atrasar o máximo a dependencia das persoas maiores.

O novidoso proxecto titulado "Previr a dependencia" baséase na realización de dous obradoiros diferenciados: os Socialia, con actividades destinadas a favorecer a vida social dos asistentes, e os obradoiros Activia, con actividades físicas coas que os participantes mellorarán a súa mobilidade e axilidade.

As temáticas a abordar no obradoiro Socialia divídense en catro bloques. O primeiro, con exercicios e técnicas destinado a reforzar a memoria. O segundo abarca temas de saúde e nel trataranse cuestións como as técnicas e os hábitos de vida saudable, alimentación.... Tamén haberá actividades de musicoterapia centradas no cancioneiro popular. O cuarto e último bloque tocará o tema da sabedoría dos maiores.

O obradoiro Activia componse de actividades máis diná ;micas, incluso que requiren a realización dun lixeiro exercicio físico adaptado á idade e características dos participantes e que teñen como obxectivo mellorar a súa axilidade e mobilidade. Dentro deste obradoiro, os asistentes farán ximnasia de mantemento para maiores, practicarán técnicas e exercicios de relaxación, coñecerán terapias alternativas e practicarán bailes de salón e participarán en roteiros saudables.

Segundo o programa, impartiranse dous obradoiros á semana, un Socialia e un Activia, cunha duración de hora e media en cada sesión.

Catro prazas vacantes

Vinte persoas tiveron a oportunidade de participar na primeira fase do programa, desenvolvida durante os meses abril, maio e xuño. As sesións continuarán a partir do día 7 de setembro todos os martes e xoves ata finais de novembro. Para a quenda de outono aínda quedan vacante s catro prazas. O departamento que dirixe Ana Lorenzo informa de que os interesados en participar no programa "Previr a dependencia" poden dirixirse á Concellería das Persoas Maiores para anotarse. A asistencia é gratuíta.

As ONG de acción social de España únense para condenar as políticas do Goberno francés

A Plataforma de Acción Social, a Plataforma do Voluntariado e a Rede Europea de Loita contra a Pobreza en España (EAPN-É) manifestamos que as medidas aplicadas polo Goberno de Francia, que inclúen o desaloxo forzoso de centos de asentamentos e a repatriación de miles de familias xitanas aos seus países de orixe (Rumania e Bulgaria), atentan contra a dignidade da poboación xitana, violan dereitos fundamentais dos cidadáns e supón un claro exemplo de discriminación racial.

Aínda que é certo que Francia (abanderada da "igualdade, liberdade e fraternidad") non é o único país da Unión Europea (UE) que ha deportado a inmigrantes de orixe xitana "fixérono tamén, entre outros, Italia, Suecia, Alemaña e Dinamarca- resulta especialmente preocupante o aumento das deportaciones no país galo -sen atender e revisar unha a unha as situacións individuais-, alegando razóns de seguridade e criminalizando a toda unha minoría. Compartimos a postura francesa de que calquera persoa que cometa un delito debe facer fronte ás consecuencias, o que non pode suceder é que se continúe criminalizando a todo un grupo polas accións duns individuos. A retórica utilizada estes días por moitos dos políticos e responsables do Goberno de Nicolas Sarkozy -relacionando ás comunidades xitanas con asentamentos ilegais, tráfico de persoas, explotación de menores, prostitución- reforza os prexuízos e opinións discriminatorias que xa existen contra a minoría étnica máis numerosa de Europa".

A pesar de que lexislación da UE sobre o dereito á libre circulación e a non discriminación e a Carta de Dereitos Fundamentais deben ser respectadas por todos os Estados membros, cremos que existen indicios claros de que Francia está contraviniendo parte desta normativa: "Incumpre a Directiva europea sobre igualdade racial (2000/43/CE) ao utilizar un discurso abertamente discriminatorio contra unha minoría étnica, asociando familias xitanas con crime, tráfico de persoas ou mendicidade de xeito global, e tomando medidas colectivas baseadas na orixe étnica das persoas."

Segundo a Directiva europea 2004/38/CE, o Goberno francés non pode expulsar a ningunha persoa da UE-27 simplemente por non cumprir cos criterios de residencia. Ademais, aínda que calquera persoa que quebrante a lei pode ser repatriada, a lexislación comunitaria esixe que haxa unha revisión individualizada dos casos e que todo cidadán que reciba un aviso de expulsión sexa debidamente notificado cun mínimo dun mes de aviso. "Ademais, Francia incumpre a Carta de Dereitos Fundamentais que prohibe as expulsións masivas/colectivas".

Por todo o exposto:

1. Pedimos á Comisión Europea, o Parlamento Europeo e os Estados membro unha reacción contundente contra o discurso inflexible e racista do Goberno de Francia e as medidas postas en marcha contra a poboación xitana.

2. Pedimos á Comisión Europea e á Presidencia belga, un impulso claro ás políticas para avanzar na inclusión social da poboación xitana na UE sobre a base dos 10 Principios Básicos Comúns para a Inclusión da Poboación Xitana "adoptados polo Consello Europeo- e no marco da Estratexia Europa 2020".

3. Facemos un chamamento ao Goberno español para que mostre máxima firmeza e condene o trato que a poboación xitana está recibindo en Francia. España non pode esquecer que xoga un papel importante na difícil loita do pobo xitano por sacudirse de encima a marxinación que sufriu durante séculos.

4. Apelamos ao conxunto da sociedade civil, española e europea, para que rexeite expresamente as medidas do Goberno francés e mostre a súa solidariedade co pobo xitano.

Congo: Os combates en Kivu Sur provocan a fuxida de 25.000 persoas máis

Máis de 25.000 persoas víronse obrigadas a abandonar as súas aldeas na área de Shabunda, en Kivu Sur, debido aos cruentos enfrontamentos das últimas semanas entre o exército congoleño (FARDC) e varios grupos armados.

Os habitantes das máis de 20 aldeas que foron reducidas a cinzas e saqueadas tiveron que fuxir en busca de refuxio e instaláronse en Shabunda, en Katshungu e no monte que rodea a ambas as cidades.

Os equipos de Médicos Sen Fronteiras (MSF) xa traballaban no sur da zona de Shabunda, proporcionando atención médica a outros 20.000 desprazados desde o pasado mes de xuño. Cando este segundo desprazamento chegou ás rexións de Katshungu e Shabunda a principios de agosto, MSF respondeu rapidamente abrindo outros dous centros de saúde en Mbangayo e Lupinbi, na cidade de Shabunda, e outro cerca do hospital de Katshungu.

"Desde que abrimos estes centros de saúde, os nosos equipos estiveron vendo a un gran número de pacientes cada día. De feito, en cada un dos centros estanse levando a cabo unhas 200 consultas diarias", explica Patrick Wieland, responsable das operacións de MSF na República Democrática do Congo(RDC).

"A maioría das consultas son por infeccións respiratorias, infeccións de transmisión sexual e pola aparición de lombrigas; todo iso asociado ás deplorables condicións de vida nas que se atopan agora mesmo os desprazados".

Debido á falta de auga limpa e ás lamentables condicións de vida ás que se facía mención anteriormente, na cidade de Shabunda declarouse xa un primeiro brote de cólera que comezou o pasado 17 de agosto.

Os equipos de MSF responderon rapidamente instalando de inmediato un centro de tratamento desta enfermidade no hospital de Shabunda, onde cada día chegan máis de 30 novos pacientes. En apenas 12 días, xa se dispensou atención médica a 290 pacientes, dos cales dous morreron. A maioría dos pacientes de cólera son esprazados que viven con familias que lles acolleron na cidade, aínda que algúns proceden de zonas dos arredores.

A pesar das importantes dificultades que isto supón, MSF pretende ampliar as súas actividades para facer fronte ao incremento progresivo de casos de cólera."O maior dos retos aos que nos enfrontamos é o loxístico", declara Patrick Wieland.

"Shabunda é unha zona moi illada e a única forma que o noso persoal ten de chegar ata alí coas subministracións é en avión. Debido ao brote de cólera, xa enviamos tres avións cuns 8.200 kg de subministracións e proxectamos enviar un avión máis con dúas toneladas de material. Probablemente enviaremos tamén un coche, pero o certo é que en Shabunda as estradas están en moi mal estado e é máis práctico que os nosos equipos desprácense en moto ou en bicicleta".

MSF é actualmente a única organización humanitaria que presta asistencia médica de urxencia na rexión de Shabunda. En gran parte debido ás dificultades loxísticas, apenas chega axuda a esta zona tan illada. "As necesidades médicas dos desprazados na zona de Shabunda son enormes. Debe facerse moito máis para responder a esta urxencia", conclúe Patrick Wieland.

MSF proporciona atención médica de urxencia en Kivu norte e sur, xestionando hospitais, clínicas móbiles, campañas de vacinación e programas de cólera, así como proporcionando tratamento e axuda psicolóxica ás vítimas da violencia sexual.

A demanda europea de agrocombustibles é responsable do acaparamento de terras en África

Un novo informe de Amigos de la Tierra demostra que a cantidade de terra requisada en África para abastecer a demanda europea de agrocombustibles é un problema cuxa gravidade non se está a valorar convenientemente, atopándose fóra de control, segundo mostran os datos do mesmo.

Nesta investigación, que abrangue 11 países africanos, documéntase que máis de 4,5 millóns de hectáreas de terra - unha superficie equivalente ao tamaño de Dinamarca - foron ou serán adquiridas por investidores estranxeiros, principalmente para abastecer de agrocombustibles ao mercado europeo. Esta práctica, coñecida como "acaparamento de terras" ou "land grabbing", é cada vez máis común e está dominada por empresas europeas. Non obstante, hai moi pouca información sobre o alcance real do problema e as cifras que actualmente se manexan están probablemente moi por debaixo das reais.

O informe "África: o acaparamento de terras" revela como se está a desposuír das súas terras ás comunidades locais e como a produción de agrocombustibles compite pola terra coa produción de alimentos, mentres que se destrúen hábitats naturais. Así mesmo, será necesaria moita máis superficie para producir agrocombustibles se a UE quere cumprir o seu obxectivo de introducilos nun 10% do total de combustibles no transporte para 2020.

Adrian Bebb, coordinador da campaña de agrocombustibles de Amigos da Terra Europea engadiu "a nosa investigación mostra que a demanda europea de agrocombustibles é unha das principais causas do acaparamento de terras en África. As comunidades locais enfróntanse a maiores problemas de abastecemento de alimentos para encher os depósitos de coches e camións en Europa. A UE debería descartar urxentemente a súa política de promoción dos agrocombustibles e investir nunha agricultura respectuosa co medio e limitar a enerxía que se usa no transporte".


Un informe filtrado do Banco Mundial sobre acaparamento de terras corrobora estas estimacións, afirmando que "as consultas ás comunidades locais foron a miúdo moi débiles... Os conflitos foron comúns, normalmente acerca dos dereitos sobre a terra,". O Banco Mundial rexeitou polo momento publicar estes polémicos datos. Xa houbo protestas contra o acaparamento de terras por parte de empresas estranxeiras en países como Tanzania, Madagascar e Ghana.

Marian Bassey, coordinadora de agricultura e alimentación de Environmental Rights Action / Amigos da Terra Nixeria afirmou que "a expansión dos agrocombustibles no noso continente está a transformar os bosques e a vexetación natural en cultivos para combustible; desposuíndo as comunidades da terra necesaria para producir alimento, e creando conflitos na poboación local pola propiedade da terra. Queremos un investimento real en agricultura que nos permita producir alimentos e non combustibles para coches estranxeiros"

Pola súa banda, David Sánchez, responsable de Agricultura e Alimentación de Amigos da Terra España, engadiu que "as empresas europeas están a acaparar terras ao longo do continente africano, a custa dos medios de vida das comunidades e do medio. E todo para alcanzar un obxectivo político, o 10% de agrocombustibles en Europa, que contou co firme apoio do Goberno español a pesar de todos os sinais de alerta sobre os seus impactos a nivel global. "

Grupos ambientais esixen ao Banco Mundial que deteña definitivamente o seu financiamento á palma aceitera

A nivel mundial as críticas á produción a escala industrial de palma aceitera non pararon de crecer. En setembro do ano pasado, tras as críticas de varios grupos de todo o mundo, especialmente de Indonesia e Papua Nova Guinea, o Banco Mundial decidiu deter o financiamento do sector. O presidente do banco Robert Zoellick aclarou nun escrito, que había encargado á Corporación Financeira Internacional IFC unha revisión da estratexia actual. Os resultados de devandita revisión resultaron vergoñosos para todo o Grupo do Banco Mundial.

As plantacións de palma aceitera, consistentes en xigantescos monocultivos destinados á industria alimentaria, cosmética, química e de agrocombustibles, ten consecuencias devastadoras para poboacións, medio ambiente e clima. A industria da palma aceitera que o Banco Mundial vén financiando desde fai 45 anos non só a comunidades locais dependentes dos bosques, senón tamén aos pequenos produtores. Multinacionais da palma como a empresa Wilmar son causantes de graves violacións de dereitos humanos, desprazamento de persoas que viven e dependen dos bosques tropicais, destrución de selvas e a súa biodiversidade, contaminación de chans e augas e empeoramento do cambio climático.

O Banco Mundial non cumpre deste xeito en absoluto co seu obxectivo de combater a pobreza, senón máis ben todo o contrario, causa de máis pobreza, máis cambio climático e é co-responsable de crimes ambientais e sociais. A expansión dos monocultivos de palma aceitera co seu diñeiro debe deterse. As organizacións ambientais esixen ao Banco Mundial que ?¡NON financien máis plantacións de palma!"

Klaus Schenck da organización alemá Rettet dean Regenwald di: "O marco presentado polo Banco Mundial para o sector da palma aceitera é totalmente insuficiente e inaceptable. É unha mera cortina de hum; as esixencias das organizacións sociais e ambientais de todo o mundo non foron en absoluto tomadas en conta".

Teresa Perez do Movemento Mundial polos Bosques di desde Uruguai: "Queremos resaltar, que as plantacións de palma de aceite non son sostibles, senón que forman parte dun modelo extractivo baseado na exportación. Para nós, o plan presentado polo Banco Mundial para a palma aceitera é unha farsa sen resultados positivos".

Guadalupe Rodríguez do grupo Salva a Selva de España engade: "Monocultivos industriais de palma aceitera non son nin poderán nunca ser sostibles. O financiamento de plantacións de palma aceitera fan ao Banco Mundial directamente responsable do incremento da pobreza, violacións de dereitos humanos e crimes ambientais".

Almuth Ernsting de Biofuelwatch, o Observatorio dos Biocombustibles di: "Centos de organizacións en todo o mundo condenaron a 'maquillaxe verde' que se fai da palma aceitera. A certificación das plantacións, así como os directrices propostas polo Banco Mundial non son máis que maquillaxe verde".